مناجات توبه کنندگان | مناجات اول از خمس عشرة

بِسْمِ اللّه الرَّحْمَنِ الرَّحِیمِ

به نام خدا که رحمتش بسیار و مهربانی اش همیشگی است

إِلَهِی، أَلْبَسَتْنِى الْخَطایا ثَوْبَ مَذَلَّتِى

خدایا! گناهان بر من لباس خواری پوشانده

وَ جَلَّلَنِى التَّباعُدُ مِنْکَ لِباسَ مَسْکَنَتِى

و دوری از تو جامعه درماندگی بر تنم پیچیده

وَ أَماتَ قَلْبِى عَظِیمُ جِنایَتِى

و بزرگی جنایتم دلم را میرانده

فَأَحْیِهِ بِتَوْبَةٍ مِنْکَ یَا أَمَلِى وَ بُغْیَتِى وَ یَا سُؤْلِى وَ مُنْیَتِى

پس آن را با توبه به درگاهت زنده کن، ای آرزویم و مرادم و خواسته ام و امیدم

فَوَعِزَّتِکَ ما أَجِدُ لِذُنُوبِى سِواکَ غافِراً

به عزتت سوگند برای گناهانم آمرزنده‌ای جز تو نمی‌یابم

وَ لَا أَرَىٰ لِکَسْرِى غَیْرَکَ جابِراً

و برای دلشکستگی‌ام جبران کننده‌ای جز تو نمی‌بینم

وَ قَدْ خَضَعْتُ بِالْإِنابَةِ إِلَیْکَ

به پیشگاهت با توبه و انابه فروتنی نمودم

وَ عَنَوْتُ بِالاسْتِکانَةِ لَدَیْکَ

و با ذلت و خواری به درگاهت تسلیم شدم

فَإِنْ طَرَدْتَنِی مِنْ بَابِکَ

اگر مرا از درگاهت برانی

فَبِمَنْ أَلُوذُ؟

به که روی آورم؟

وَإِنْ رَدَدْتَنِی عَنْ جَنَابِکَ

و اگر از آستانت بازگردانی

فَبِمَنْ أَعُوذُ؟

به که روی آورم؟

فَوَا أَسَفَاهْ مِنْ خَجْلَتِی وَ افْتِضَاحِی!

در این حال افسوس از شرمندگی و رسوایی‌ام

وَ وَالَهْفَاهْ مِنْ سُوءِ عَمَلِی وَ اجْتِرَاحِی!

و دریغ از زشتی کردار و فراهم آوردن گناهانم

أَسْأَلُکَ یَا غَافِرَ الذَّنْبِ الْکَبِیرِ

ای آمرزنده گناهان بزرگ

وَ یَا جَابِرَ الْعَظْمِ الْکَسِیرِ

و ای جبران کننده استخوان شکسته

أَنْ تَهَبَ لِی مُوبِقَاتِ الْجَرَائِرِ

از تو درخواست می‌کنم که گناهان تباه کننده‌ام را بر من ببخشایی

وَ تَسْتُرَ عَلَیَّ فَاضِحَاتِ السَّرَائِرِ

و بر من بپوشانی پنهانکاری‌های رسوا کننده‌ام را

وَ لا تُخْلِنِی فِی مَشْهَدِ الْقِیَامَةِ مِنْ بَرْدِ عَفْوِکَ وَ غَفْرِکَ

و مرا در عرصه قیامت از نسیم گذشت و آمرزشت بی بهره مگذاری

وَ لا تُعْرِنِی مِنْ جَمِیلِ صَفْحِکَ وَ سَتْرِکَ

و از پوشش زیبای چشم پوشی‌ات عریان و بی پوشش رها نسازی

إِلَهِی ظَلِّلْ عَلَی ذُنُوبِی غَمَامَ رَحْمَتِکَ

الهی! سایه رحمتت را بر گناهانم بینداز

وَ أَرْسِلْ عَلَی عُیُوبِی سَحَابَ رَأْفَتِکَ

و ابر مهربانی‌ات را به سوی عیب‌هایم گسیل کن

إِلَهِی هَلْ یَرْجِعُ الْعَبْدُ الْآبِقُ إِلّا إِلَی مَوْلاهُ!

خدایا! آیا برده فراری جز به جانب مولایش باز می‌گردد؟

أم هَلْ یُجِیرُهُ مِنْ سَخَطِهِ أَحَدٌ سِوَاهُ!

یا کسی به او از خشم مولایش جز مولایش پناه می‌دهد؟

إِلَهِی إِنْ کَانَ النَّدَمُ عَلَی الذَّنْبِ تَوْبَةً

خدایا! اگر پشیمانی از گناه توبه است

فَإِنِّی وَ عِزَّتِکَ مِنَ النَّادِمِینَ

پس به عزتت سوگند که من از پشیمانانم

وَ إِنْ کَانَ الاسْتِغْفَارُ مِنَ الْخَطِیئَةِ حِطَّةً

و اگر آمرزش طلبی از خطاکاری سبب فروریختن خطاها از پرونده است

فَإِنِّی لَکَ مِنَ الْمُسْتَغْفِرِینَ

من از آمرزش خواهانم

لَکَ الْعُتْبَی حَتَّی تَرْضَی

حق رضایت با توست تا راضی شوی

إِلَهِی بِقُدْرَتِکَ عَلَیَّ تُبْ عَلَیَّ

خدایا با قَدرتت بر من توبه ام را بپذیر

وَ بِحِلْمِکَ عَنِّی اعْفُ عَنِّی

و با بردباری ات نسبت به من از من درگذر

وَ بِعِلْمِکَ بِی ارْفَقْ بِی

و با آگاهی ات از حال من با من مدارا فرما

إِلَهِی، أَنْتَ الَّذِی فَتَحْتَ لِعِبَادِکَ بَاباً إِلَی عَفْوِکَ

خدایا تویی که به روی بندگانت دری به سوی بخششت گشودی

سَمَّیْتَهُ التَّوْبَةَ

و آن را توبه نامیدی

فَقُلْتَ: «تُوبُوا إِلَی اللّه تَوْبَةً نَصُوحا»

و خود فرمودی: «بازگردید به جانب خدا، بازگشتی خالصانه»

فَمَا عُذْرُ مَنْ أَغْفَلَ دُخُولَ الْبَابِ بَعْدَ فَتْحِهِ؟

پس عذر کسی که از ورود به این در پس از گشوده شدنش غفلت ورزد چه می تواند باشد؟

إِلَهِی، إِنْ کَانَ قَبُحَ الذَّنْبُ مِنْ عَبْدِکَ

خدایا اگر نافرمانی و گناه از بنده ات زشت بود

فَلْیَحْسُنِ الْعَفْوُ مِنْ عِنْدِکَ

پس گذشت از جانب تو زیباست

إِلٰهِى، مَا أَنَا بِأَوَّلِ مَنْ عَصَاکَ فَتُبْتَ عَلَیْهِ

خدایا نخستین، کسی نیستم که تو را نافرمانی کرده و حضرتت توبه پذیرش شدی

وَ تَعَرَّضَ لِمَعْرُوفِکَ فَجُدْتَ عَلَیْهِ

و خود را در معرض احسانت قرار داده و تو مرا مورد احسانش قرار دادی

یَا مُجِیبَ الْمُضْطَرِّ

ای پاسخگوی درماندگان

یَا کَاشِفَ الضُّرِّ

ای برطرف کننده زیان

یَا عَظِیمَ الْبِرِّ

ای بزرگ نیکی

یَا عَلِیماً بِمَا فِى السِّرِّ

ای دانای نهان

یَا جَمِیلَ السِّتْرِ

ای زیبا پرده پوش

اسْتَشْفَعْتُ بِجُودِکَ وَ کَرَمِکَ إِلَیْکَ

به جود و کرمت به سوی تو شفاعت می جویم

وَ تَوَسَّلْتُ بِجَنابِکَ وَ تَرَحُّمِکَ لَدَیْکَ، فَاسْتَجِبْ دُعائِى

و توسّل می کنم نزد تو به فضل و رحمتت دعایم را اجابت کن

وَ لَا تُخَیِّبْ فِیکَ رَجائِى

امیدم را به خود ناامید مساز

وَ تَقَبَّلْ تَوْبَتِى

و توبه ام را بپذیر

وَ کَفِّرْ خَطِیئَتِى، بِمَنِّکَ وَ رَحْمَتِکَ یَا أَرْحَمَ الرَّاحِمِینَ

و با احسان و مهرت خطاهایم را نادیده گیر، ای مهربان ترین مهربانان