دعای هنگام ترس از خدای متعال

اَللَّهُمَّ إِنَّکَ خَلَقْتَنِی سَوِیّاً وَ رَبَّیْتَنِی صَغِیراً وَ رَزَقْتَنِی مَکْفِیّاً

 اى خداوند، مرا درست اندام و کامل آفریدى و در خردى بپروردى و به کفایت روزى‏ ام دادى.

اَللَّهُمَّ إِنِّی وَجَدْتُ فِیمَا أَنْزَلْتَ مِنْ کِتَابِکَ وَ بَشَّرْتَ بِهِ عِبَادَکَ أَنْ قُلْتَ‏

 اى خداوند، در کتابى که نازل کرده ‏اى و بندگانت را به آن بشارت داده‏ اى، یافته ‏ام که گفته ‏اى:

(یَا عِبَادِیَ الَّذِینَ أَسْرَفُوا عَلَى أَنْفُسِهِمْ لاَ تَقْنَطُوا مِنْ رَحْمَةِ اللَّهِ إِنَّ اللَّهَ یَغْفِرُ الذُّنُوبَ جَمِیعاً) [1]

 «بگو اى بندگان من که بر زیان خویش اسراف کرده‏ اید، از رحمت خداوند مأیوس مشوید، زیرا خدا همه گناهان را مى ‏آمرزد. »

وَ قَدْ تَقَدَّمَ مِنِّی مَا قَدْ عَلِمْتَ وَ مَا أَنْتَ أَعْلَمُ بِهِ مِنِّی فَیَا سَوْأَتَا مِمَّا أَحْصَاهُ عَلَیَّ کِتَابُکَ‏

 و تو خود دانى و بهتر از من دانى که چه گناهانى از من سر زده است و از آن همه گناهان که براى من در طومار تو ثبت شده، چه رسوایى عظیمى است مرا.

فَلَوْ لاَ الْمَوَاقِفُ الَّتِی أُؤَمِّلُ مِنْ عَفْوِکَ الَّذِی شَمِلَ کُلَّ شَیْ‏ءٍ لَأَلْقَیْتُ بِیَدِی‏

 و اگر به عفو تو که همه کس و همه چیز را در بر مى ‏گیرد امیدم نبود، از دست مى ‏رفتم.

وَ لَوْ أَنَّ أَحَداً اسْتَطَاعَ الْهَرَبَ مِنْ رَبِّهِ لَکُنْتُ أَنَا أَحَقَّ بِالْهَرَبِ مِنْکَ‏

 اگر کسى را یاراى آن بود که از پروردگارش بگریزد، من از هر کس دیگر سزاوارتر مى‏ بودم که از تو بگریزم.

وَ أَنْتَ لاَ تَخْفَى عَلَیْکَ خَافِیَةٌ فِی الْأَرْضِ وَ لاَ فِی السَّمَاءِ إِلاَّ أَتَیْتَ بِهَا وَ کَفَى بِکَ جَازِیاً وَ کَفَى بِکَ حَسِیباً

 بار خدایا، تویى که در آسمان و زمین هیچ رازى بر تو پوشیده نیست و آن را در روز رستاخیز آشکار مى‏ کنى و در آن روز نه به جزا دهنده ‏اى نیازت هست و نه به حسابگرى.

اَللَّهُمَّ إِنَّکَ طَالِبِی إِنْ أَنَا هَرَبْتُ وَ مُدْرِکِی إِنْ أَنَا فَرَرْتُ فَهَا أَنَا ذَا بَیْنَ یَدَیْکَ خَاضِعٌ ذَلِیلٌ رَاغِمٌ‏

 بار خدایا، اگر بگریزم، مرا طلب کنى و مرا در خواهى یافت. پس اینک در برابر تو خاضع و ذلیل و سر افکنده ایستاده ‏ام.

إِنْ تُعَذِّبْنِی فَإِنِّی لِذَلِکَ أَهْلٌ وَ هُوَ - یَا رَبِّ - مِنْکَ عَدْلٌ وَ إِنْ تَعْفُ عَنِّی فَقَدِیماً شَمَلَنِی عَفْوُکَ وَ أَلْبَسْتَنِی عَافِیَتَکَ‏

 اگر عذابم کنى، شایسته آنم و این - اى پروردگار من - از سوى تو عدل است. و اگر عفو کنى، از دیر باز مشمول عفو تو بوده‏ ام و تو جامه عافیت خود بر پیکر من پوشیدى.

فَأَسْأَلُکَ - اَللَّهُمَّ - بِالْمَخْزُونِ مِنْ أَسْمَائِکَ وَ بِمَا وَارَتْهُ الْحُجُبُ مِنْ بَهَائِکَ إِلاَّ رَحِمْتَ هَذِهِ النَّفْسَ الْجَزُوعَةَ وَ هَذِهِ الرِّمَّةَ الْهَلُوعَةَ

 بار خدایا، تو را سوگند مى‏ دهم به نامهاى نهانیت، نامهایى که جز تو کس آنها را نداند، و به شکوه و جلالت که در پس پرده ‏هاى عزت پوشیده شده که بر این جان بى‏تاب و این مشت استخوان ناتوان رحمت آورى:

الَّتِی لاَ تَسْتَطِیعُ حَرَّ شَمْسِکَ فَکَیْفَ تَسْتَطِیعُ حَرَّ نَارِکَ وَ الَّتِی لاَ تَسْتَطِیعُ صَوْتَ رَعْدِکَ فَکَیْفَ تَسْتَطِیعُ صَوْتَ غَضَبِکَ‏

 کسى که طاقت تاب آفتابت را ندارد. پس چسان طاقت تاب آتش دوزخت را داشته باشد. کسى که تحمل بانگ رعد تواش نیست. چگونه تحمل بانگ قهر تواش باشد.

فَارْحَمْنِیَ - اَللَّهُمَّ - فَإِنِّی امْرُؤٌ حَقِیرٌ وَ خَطَرِی یَسِیرٌ وَ لَیْسَ عَذَابِی مِمَّا یَزِیدُ فِی مُلْکِکَ مِثْقَالَ ذَرَّةٍ

 اى خداوند، بر من رحم کن، که من مردى حقیرم و کم ارج. عذاب کردن من به قدر ذره‏اى هم به عظمت پادشاهیت نخواهد افزود

وَ لَوْ أَنَّ عَذَابِی مِمَّا یَزِیدُ فِی مُلْکِکَ لَسَأَلْتُکَ الصَّبْرَ عَلَیْهِ وَ أَحْبَبْتُ أَنْ یَکُونَ ذَلِکَ لَکَ‏

 و اگر مى ‏دانستم که عذاب من به عظمت پادشاهیت خواهد افزود، از تو مى ‏خواستم که مرا به تحمل آن شکیبایى دهى و خود خواهان آن زیادت مى ‏بودم.

وَ لَکِنْ سُلْطَانُکَ - اَللَّهُمَّ - أَعْظَمُ وَ مُلْکُکَ أَدْوَمُ مِنْ أَنْ تَزِیدَ فِیهِ طَاعَةُ الْمُطِیعِینَ أَوْ تَنْقُصَ مِنْهُ مَعْصِیَةُ الْمُذْنِبِینَ‏

 ولى نه اى خداوند، قدرت بیشتر و پادشاهى تو گسترده ‏تر از آن است که فرمانبردارى فرمانبرداران بر آن بیفزاید یا نافرمانى نافرمانان از آن بکاهد.

فَارْحَمْنِی یَا أَرْحَمَ الرَّاحِمِینَ وَ تَجَاوَزْ عَنِّی یَا ذَا الْجَلاَلِ وَ الْإِکْرَامِ وَ تُبْ عَلَیَّ إِنَّکَ أَنْتَ التَّوَّابُ الرَّحِیمُ‏

 بر من رحمت آور اى مهربان‏ترین مهربانان. از گناه من در گذر اى صاحب جلالت و اکرام. توبه من بپذیر که تو توبه پذیرنده و مهربانى.