دعای سریع الاجابه
دعای سریع الاجابه با متن و ترجمه فارسی | مفاتیح الجنان
زمان تقریبی قرائت: 3 دقیقه | منبع: مفاتیح الجنان
اَللّهُمَّ اِنّى اَسْئَلُکَ بِاسْمِکَ الْعَظیمِ الاَْعْظَمِ الاَْجَلِّ الاَْکْرَمِ الْمَخْزوُنِ الْمَکْنُونِ النُّورِ الْحَقِّ الْبُرْهانِ الْمُبینَ الَّذى هُوَ نُورٌ مَعَ نُورٍ
خدایا از تو مى خواهم به اسم بزرگ بزرگتر محفوظ پنهان نور پایدار برهان آشکار آنکه نورى است با نور،
وَ نُورٌ مِنْ نُورٍ وَ نُورٌ فى نُورٍ وَ نُورٌ عَلى کُلِّ نُورٍ وَ نُورٌ فَوْقَ کُلِّ نُورٍ وَ نُورٌ تُضیئُ بِهِ کُلُّ ظُلْمَةٍ
و نورى است از نور، و نورى است در نور، و نورى است بر هر نور، و نورى است بالاى هر نور، و نورى است که روشنى گیرد به آن هر تاریکى،
وَ یُکْسَرُ بِهِ کُلُّ شِدَّةٍ وَ کُلُّ شَیْطانٍ مَریدٍ وَ کُلُّ جَبارٍ عَنیدٍ لا تَقِرُّبِهِ اَرْضٌ وَلایَقُومُ بِهِ سَمآءٌ
و با آن هر سختى شکسته شود، و هر شیطان گردنکشى، و هر جبّار لجبازى، نورى که هیچ زمینى با وجود آن قرار نگیرد، و هیچ آسمانى با وجود آن نایستد،
وَ یَاْمَنُ بِهِ کُلُّ خآئِفٍ وَ یَبْطُلُ بِهِ سِحْرُ کُلِّ ساحِرٍ وَ بَغْىُ کُلِّ باغٍ وَ حَسَدُ کُلِّ حاسِدٍ
و هر هراسنده اى به آن ایمنى یابد، و سحر هر جادوگرى به آن باطل مى شود، و به آن تجاوز هر متجاوزى، و حسد هر حسد ورزى از بین مى رود،
وَ یَتَصَدَّعُ لِعَظَمَتِهِ الْبَرُّ وَالْبَحْرُ وَ یَسْتَقِلُّ بِهِ الْفُلْکُ حینَ یَتَکَلَّمُ بِهِ الْمَلَکُ فَلا یَکُونُ لِلْمَوْجِ عَلَیْهِ سَبیلٌ
و در برابر عظمتش خشکى و دریا مى شکافد، و حمل مى کند آن را کشتى، زمانى که فرشته به آن سخن مى گوید، پس براى موج بر کشتى راهى نباشد،
وَ هُوَ اسْمُکَ الاَْعْظَمُ الاَعْظَمُ الاَجَلُّ الاَْجَلُّ النُّورُ الاَْکْبَرُ الَّذى سَمَّیْتَ بِهِ نَفْسَکَ وَاسْتَوَیْتَ بِهِ عَلى عَرْشِکَ
و آن نام توست نام بزرگتر بزرگتر برجسته تر برجسته تر، نور اکبر، که خود را به آن نامیدى، و با آن بر عرشت استوار شدى،
وَ اَتَوَجَّهُ اِلَیْکَ بِمُحَمَّدٍ وَ اَهْلِ بَیْتِهِ وَاَسْئَلُکَ بِکَ وَ بِهِمْ اَنْ تُصَلِّىَ عَلى مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ وَ اَنْ تَفْعَلَ بى کَذا وَ کَذا
و به محمّد و اهل بیتش به تو رو مى کنم و از تو مى خواهم به حق تو و به حق ایشان اینکه بر محمّد و خاندان محمّد درود فرستى، و با من چنین و چنان کنى.
ملتمس دعای خیرتان
مفاتیح الجنان - شیخ عباس قمی - ج ۱ - ص ۱۸۷۲