دعای روز عرفه در صحیفه سجادیه

اَلْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ الْعَالَمِینَ‏

 حمد خداوندى را که پروردگار جهانیان است.

اَللَّهُمَّ لَکَ الْحَمْدُ بَدِیعَ السَّمَاوَاتِ وَ الْأَرْضِ

بار خدایا، حمد باد تو را، اى پدید آورنده آسمان‏ها و زمین،

ذَا الْجَلاَلِ وَ الْإِکْرَامِ رَبَّ الْأَرْبَابِ وَ إِلَهَ کُلِّ مَأْلُوهٍ‏

اى صاحب جلالت و عظمت، اى مهتر مهتران، اى معبود هر معبود،

وَ خَالِقَ کُلِّ مَخْلُوقٍ وَ وَارِثَ کُلِّ شَیْ‏ءٍ لَیْسَ کَمِثْلِهِ شَیْ‏ءٌ 

اى آفریننده هر موجود، اى خداوندى که چون همگان از میان بروند تو باقى هستى، خدایى که هیچ چیز همانندش نیست

وَ لاَ یَعْزُبُ عَنْهُ عِلْمُ شَیْ‏ءٍ وَ هُوَ بِکُلِّ شَیْ‏ءٍ مُحِیطٌ وَ هُوَ عَلَى کُلِّ شَیْ‏ءٍ رَقِیبٌ‏

و هیچ چیز از حیطه علم او بیرون نیست و او بر هر چیز احاطه دارد و هر چیز را نگهبان است.

أَنْتَ اللَّهُ لاَ إِلَهَ إِلاَّ أَنْتَ الْأَحَدُ الْمُتَوَحِّدُ الْفَرْدُ الْمُتَفَرِّدُ

 بار خدایا، تویى آن خداى یکتا، که هیچ خدایى جز تو نیست: خداوند یکتاى تنهاى بى همانند و یگانه.

وَ أَنْتَ اللَّهُ لاَ إِلَهَ إِلاَّ أَنْتَ الْکَرِیمُ الْمُتَکَرِّمُ الْعَظِیمُ الْمُتَعَظِّمُ الْکَبِیرُ الْمُتَکَبِّرُ

 تویى آن خداى یکتا، که هیچ خدایى جز تو نیست: خداوند کریم و بخشنده و در کرم و بخشندگى به حد نهایت، خداوند عظیم و در عظمت بى ‏مانند، کبیر و صاحب کبریا.

وَ أَنْتَ اللَّهُ لاَ إِلَهَ إِلاَّ أَنْتَ الْعَلِیُّ الْمُتَعَالِ الشَّدِیدُ الْمِحَالِ‏

 تویى آن خداى یکتا، که هیچ خدایى جز تو نیست:خداوند متعال و در نهایت تعالى و سخت انتقام گیرنده.

وَ أَنْتَ اللَّهُ لاَ إِلَهَ إِلاَّ أَنْتَ الرَّحْمَنُ الرَّحِیمُ الْعَلِیمُ الْحَکِیمُ‏

 تویى آن خداى یکتا، که هیچ خدایى جز تو نیست:خداوند بخشاینده مهربان داناى حکیم.

وَ أَنْتَ اللَّهُ لاَ إِلَهَ إِلاَّ أَنْتَ السَّمِیعُ الْبَصِیرُ الْقَدِیمُ الْخَبِیرُ

 تویى آن خداى یکتا، که هیچ خدایى جز تو نیست:خداوند شنواى بیناى بى آغاز و آگاه.

وَ أَنْتَ اللَّهُ لاَ إِلَهَ إِلاَّ أَنْتَ الْکَرِیمُ الْأَکْرَمُ الدَّائِمُ الْأَدْوَمُ‏

 تویى آن خداى یکتا، که هیچ خدایى جز تو نیست:خداوند کریم در کرم از همه افزون بر دوام و همیشه جاویدان.

وَ أَنْتَ اللَّهُ لاَ إِلَهَ إِلاَّ أَنْتَ الْأَوَّلُ قَبْلَ کُلِّ أَحَدٍ وَ الْآخِرُ بَعْدَ کُلِّ عَدَدٍ

 تویى آن خداى یکتا، که هیچ خدایى جز تو نیست:خداوندى که پیش از همه بوده و پس از همه خواهد بود.

وَ أَنْتَ اللَّهُ لاَ إِلَهَ إِلاَّ أَنْتَ الدَّانِی فِی عُلُوِّهِ وَ الْعَالِی فِی دُنُوِّهِ‏

 تویى آن خداى یکتا، که هیچ خدایى جز تو نیست:خداوندى که در عین اعتلا بر همه، نزدیک است و در عین نزدیکى متعالى.

وَ أَنْتَ اللَّهُ لاَ إِلَهَ إِلاَّ أَنْتَ ذُو الْبَهَاءِ وَ الْمَجْدِ وَ الْکِبْرِیَاءِ وَ الْحَمْدِ

 تویى آن خداى یکتا، که هیچ خدایى جز تو نیست:خداوند شکوهمند بزرگ بزرگوار و شایان ستایش.

وَ أَنْتَ اللَّهُ لاَ إِلَهَ إِلاَّ أَنْتَ الَّذِی أَنْشَأْتَ الْأَشْیَاءَ مِنْ غَیْرِ سِنْخٍ

 تویى خداوندى که هر چه آفریده‏اى نه از هیچ اصل و مایه آفریده ‏اى،

وَ صَوَّرْتَ مَا صَوَّرْتَ مِنْ غَیْرِ مِثَالٍ وَ ابْتَدَعْتَ الْمُبْتَدَعَاتِ بِلاَ احْتِذَاءٍ

و هر چه را نقش بسته‏ اى بى‏ هیچ نمونه ‏اى نقش بسته‏ اى، و هر چه پدید آورده ‏اى بى ‏هیچ تقلیدى پدید آورده ‏اى.

أَنْتَ الَّذِی قَدَّرْتَ کُلَّ شَیْ‏ءٍ تَقْدِیراً وَ یَسَّرْتَ کُلَّ شَیْ‏ءٍ تَیْسِیراً وَ دَبَّرْتَ مَا دُونَکَ تَدْبِیراً

 تویى که هر چه به عرصه وجود آورده ‏اى به میزان معین آورده‏ اى و هر چیز آماده کرده ‏اى و کارهاى عالم نیک سامان داده‏ اى.

أَنْتَ الَّذِی لَمْ یُعِنْکَ عَلَى خَلْقِکَ شَرِیکٌ وَ لَمْ یُوَازِرْکَ فِی أَمْرِکَ وَزِیرٌ وَ لَمْ یَکُنْ لَکَ مُشَاهِدٌ وَ لاَ نَظِیرٌ

 تویى که در آفرینش شریکى یاریت نکرده و در کارها به وزیریت نیاز نیفتاده و در کار تو را شاهد و ناظرى نبوده است.

أَنْتَ الَّذِی أَرَدْتَ فَکَانَ حَتْماً مَا أَرَدْتَ وَ قَضَیْتَ فَکَانَ عَدْلاً مَا قَضَیْتَ وَ حَکَمْتَ فَکَانَ نِصْفاً مَا حَکَمْتَ‏

 تویى که چون اراده کنى حتمى است و هر چه تقدیر کنى بر مقتضاى عدل است و هر چه حکم کنى از روى انصاف است.

أَنْتَ الَّذِی لاَ یَحْوِیکَ مَکَانٌ وَ لَمْ یَقُمْ لِسُلْطَانِکَ سُلْطَانٌ وَ لَمْ یُعْیِکَ بُرْهَانٌ وَ لاَ بَیَانٌ‏

 تویى که در مکان نگنجى و سلطه کس با سلطه تو بر نیاید، نه برهانت ناتوان کند و نه از گفتن وامانى.

أَنْتَ الَّذِی أَحْصَیْتَ کُلَّ شَیْ‏ءٍ عَدَداً وَ جَعَلْتَ لِکُلِّ شَیْ‏ءٍ أَمَداً وَ قَدَّرْتَ کُلَّ شَیْ‏ءٍ تَقْدِیراً

 تویى که هر چیز را شمار کرده ‏اى و براى هر چیز مدت و زمانى معین قرار داده ‏اى و هر چیز را به مقدار معلوم پدید آورده ‏اى.

أَنْتَ الَّذِی قَصُرَتِ الْأَوْهَامُ عَنْ ذَاتِیَّتِکَ وَ عَجَزَتِ الْأَفْهَامُ عَنْ کَیْفِیَّتِکَ وَ لَمْ تُدْرِکِ الْأَبْصَارُ مَوْضِعَ أَیْنِیَّتِکَ‏

 تویى که اوهام از درک ذات تو درمانند و افهام از چگونگى تو عاجز آیند و دیدگان جاى تو در نیابند.

أَنْتَ الَّذِی لاَ تُحَدُّ فَتَکُونَ مُحْدُوداً وَ لَمْ تُمَثَّلْ فَتَکُونَ مَوْجُوداً وَ لَمْ تَلِدْ فَتَکُونَ مَوْلُوداً

 تویى که به حدى محدود نیستى و به صورتى تجسم نیافته‏ اى و فرزندى نیاورده ‏اى که خود از دیگرى زاده شده باشى.

أَنْتَ الَّذِی لاَ ضِدَّ مَعَکَ فَیُعَانِدَکَ وَ لاَ عِدْلَ لَکَ فَیُکَاثِرَکَ وَ لاَ نِدَّ لَکَ فَیُعَارِضَکَ‏

 تویى که تو را ضدى نیست که به دشمنیت بر خیزد و همتایى نیست تا بر تو پیشى جوید و همانندى نه که با تو دم برابرى زند.

أَنْتَ الَّذِی ابْتَدَأَ وَ اخْتَرَعَ وَ اسْتَحْدَثَ وَ ابْتَدَعَ وَ أَحْسَنَ صُنْعَ مَا صَنَعَ‏

 تویى که آفرینش آغاز کردى و موجودات بیافریدى و احداث کردى و ابداع کردى و هر چه ساختى نیکو ساختى.

سُبْحَانَکَ مَا أَجَلَّ شَأْنَکَ وَ أَسْنَى فِی الْأَمَاکِنِ مَکَانَکَ وَ أَصْدَعَ بِالْحَقِّ فُرْقَانَکَ‏

 بار خدایا، منزهى تو. شگفتا چه بزرگ است شأن و منزلت تو، چه بلند است مکانت و مقام تو و چه نیکو حق و باطل از یکدیگر جدا ساخته‏ اى.

سُبْحَانَکَ مِنْ لَطِیفٍ مَا أَلْطَفَکَ وَ رَءُوفٍ مَا أَرْأَفَکَ وَ حَکِیمٍ مَا أَعْرَفَکَ‏

 منزهى تو، اى خداوند مهربان، چه فراوان است مهربانى تو، اى خداوند رءوف، چه عظیم است رأفت تو، اى خداوند حکیم، چه شگفت است دانایى تو.

سُبْحَانَکَ مِنْ مَلِیکٍ مَا أَمْنَعَکَ وَ جَوَادٍ مَا أَوْسَعَکَ وَ رَفِیعٍ مَا أَرْفَعَکَ ذُو الْبَهَاءِ وَ الْمَجْدِ وَ الْکِبْرِیَاءِ وَ الْحَمْدِ

 منزهى تو، اى پادشاه، چه بسیار است قدرت تو، اى بخشنده، چه بى ‏اندازه است توانگرى تو، اى رفیع پایه، چه والاست رفعت تو. تویى دارنده شکوهمندى، تویى دارنده بزرگوارى، تویى در خور سپاس و ستایش.

سُبْحَانَکَ بَسَطْتَ بِالْخَیْرَاتِ یَدَکَ وَ عُرِفَتِ الْهِدَایَةُ مِنْ عِنْدِکَ فَمَنِ الْتَمَسَکَ لِدِینٍ أَوْ دُنْیَا وَجَدَکَ‏

 منزهى تو، اى خداوندى که دستت به نیکیها گشاده است. اگر هدایتى هست، از جانب توست. هر کس از متاع این جهانى یا ثواب آن - جهانى چیزى از تو خواهد، بیابد.

سُبْحَانَکَ خَضَعَ لَکَ مَنْ جَرَى فِی عِلْمِکَ وَ خَشَعَ لِعَظَمَتِکَ مَا دُونَ عَرْشِکَ وَ انْقَادَ لِلتَّسْلِیمِ لَکَ کُلُّ خَلْقِکَ‏

 منزهى تو، اى خداوندى که هر چه در عرصه پهناور علم تو جاى دارد در برابرت خاضع است و هر چه فرود عرش توست در برابر عظمتت خاشع است و همه آفریدگانت در برابرت سر تسلیم فرو دارند.

سُبْحَانَکَ لاَ تُحَسُّ وَ لاَ تُجَسُّ وَ لاَ تُمَسُّ وَ لاَ تُکَادُ وَ لاَ تُمَاطُ وَ لاَ تُنَازَعُ وَ لاَ تُجَارَى وَ لاَ تُمَارَى وَ لاَ تُخَادَعُ وَ لاَ تُمَاکَرُ

 منزهى تو، نه به حواس ما در آیى، نه به دست پسودن و لمس احساس شوى، نه کس بر تو مکرى تواند کرد، نه کس از تو چیزى پنهان تواند داشت، نه کس تواند با تو راه خلاف پوید یا با تو منازعه کند یا بر تو چیره گردد یا با تو جدال کند یا بفریبدت یا بر تو کیدى اندیشد.

سُبْحَانَکَ سَبِیلُکَ جَدَدٌ وَ أَمْرُکَ رَشَدٌ وَ أَنْتَ حَیٌّ صَمَدٌ

سُبْحَانَکَ قَولُکَ حُکْمٌ وَ قَضَاؤُکَ حَتْمٌ وَ إِرَادَتُکَ عَزْمٌ‏

 منزهى تو اى خداوند، راه تو راهى هموار است و فرمان تو طریق نیکبختى است. تو زنده ‏اى و همه را به تو نیاز است. منزهى تو اى خداوند، سخنت همه حکمت است و تقدیرت حتم. چون اراده کنى، به اجرا در آید.

سُبْحَانَکَ لاَ رَادَّ لِمَشِیَّتِکَ وَ لاَ مُبَدِّلَ لِکَلِمَاتِکَ‏

سُبْحَانَکَ بَاهِرَ الْآیَاتِ فَاطِرَ السَّمَاوَاتِ بَارِئَ النَّسَمَاتِ‏

 منزهى تو اى خداوند، کس نیست که مشیت تو را باز گرداند و کلمات تو دگرگونى نپذیرد. منزهى تو اى خداوند، آثار قدرتت آشکار است. آفریننده آسمان‏هایى و خالق جانهایى.

لَکَ الْحَمْدُ حَمْداً یَدُومُ بِدَوَامِکَ‏

وَ لَکَ الْحَمْدُ حَمْداً خَالِداً بِنِعْمَتِکَ‏

 حمد باد تو را، حمدى که به دوام تو بر دوام ماند. حمد باد تو را، حمدى که تا نعمتت جاودانه است جاودانه ماند.

وَ لَکَ الْحَمْدُ حَمْداً یُوَازِی صُنْعَکَ‏

وَ لَکَ الْحَمْدُ حَمْداً یَزِیدُ عَلَى رِضَاکَ‏

 حمد باد تو را، حمدى در برابر احسانت، حمدى که به خشنودیت بیفزاید.

وَ لَکَ الْحَمْدُ حَمْداً مَعَ حَمْدِ کُلِّ حَامِدٍ وَ شُکْراً یَقْصُرُ عَنْهُ شُکْرُ کُلِّ شَاکِرٍ

 حمد باد تو را، با هر حمد گوى دیگر، و شکر باد تو را، شکرى که شکر گزاران از اداى آن بازمانند.

حَمْداً لاَ یَنْبَغِی إِلاَّ لَکَ وَ لاَ یُتَقَرَّبُ بِهِ إِلاَّ إِلَیْکَ‏

 حمد باد تو را، حمدى که تنها تو را سزد و بدان جز به تو تقرب نتوان جست.

حَمْداً یُسْتَدَامُ بِهِ الْأَوَّلُ وَ یُسْتَدْعَى بِهِ دَوَامُ الْآخِرِ

 حمدى که دوام نعمت پیشین را سبب شود و نعمتهاى تازه را دوام بخشد.

حَمْداً یَتَضَاعَفُ عَلَى کُرُورِ الْأَزْمِنَةِ وَ یَتَزَایَدُ أَضْعَافاً مُتَرَادِفَةً

 حمدى که با گذشت روزگاران مضاعف گردد و همواره و پى در پى روى در فزونى نهد.

حَمْداً یَعْجِزُ عَنْ إِحْصَائِهِ الْحَفَظَةُ وَ یَزِیدُ عَلَى مَا أَحْصَتْهُ فِی کِتَابِکَ الْکَتَبَةُ

 حمدى که فرشتگان حسابگر از شمار آن در مانند و بر آنچه فرشتگان کاتب در لوح محفوظ ثبت کرده ‏اند فزونى گیرد.

حَمْداً یُوازِنُ عَرْشَکَ الْمَجِیدَ وَ یُعَادِلُ کُرْسِیَّکَ الرَّفِیعَ‏

 حمدى که همتراز عرش مجید تو بود و با کرسى رفیع تو همسنگ باشد.

حَمْداً یَکْمُلُ لَدَیْکَ ثَوَابُهُ وَ یَسْتَغْرِقُ کُلَّ جَزَاءٍ جَزَاؤُهُ‏

 حمدى که ثوابش در نزد تو به کمال باشد و جزاى آن، هر جزاى دیگر را مستغرق خود سازد.

حَمْداً ظَاهِرُهُ وَفْقٌ لِبَاطِنِهِ وَ بَاطِنُهُ وَفْقٌ لِصِدْقِ النِّیَّةِ

 حمدى که آشکارش عین نهانش بود و نهانش با صدق نیت همراه.

حَمْداً لَمْ یَحْمَدْکَ خَلْقٌ مِثْلَهُ وَ لاَ یَعْرِفُ أَحَدٌ سِوَاکَ فَضْلَهُ‏

 حمدى که هیچ مخلوقى همانند آن تو را نستوده باشد و کس جز تو ارج آن نشناسد.

حَمْداً یُعَانُ مَنِ اجْتَهَدَ فِی تَعْدِیدِهِ وَ یُؤَیَّدُ مَنْ أَغْرَقَ نَزْعاً فِی تَوْفِیَتِهِ‏

 حمدى که هر جهد شمارگرانش را نیاز به یارى افتد و هر کس آهنگ آن کند که حق اداى آن به جاى آرد، به تأیید تواش حاجت باشد.

حَمْداً یَجْمَعُ مَا خَلَقْتَ مِنَ الْحَمْدِ وَ یَنْتَظِمُ مَا أَنْتَ خَالِقُهُ مِنْ بَعْدُ

 حمدى که هر حمد دیگر را که آفریده ‏اى در خود گرد آورد و هر حمدى را که زین پس بیافرینى در رشته انتظام کشد.

حَمْداً لاَ حَمْدَ أَقْرَبُ إِلَى قَوْلِکَ مِنْهُ وَ لاَ أَحْمَدَ مِمَّنْ یَحْمَدُکَ بِهِ‏

 حمدى که هیچ حمدى به سخن تو نزدیک‏تر از او نباشد و از سراینده آن، حمد گوینده‏ ترى نبود.

حَمْداً یُوجِبُ بِکَرَمِکَ الْمَزِیدَ بِوُفُورِهِ وَ تَصِلُهُ بِمَزِیدٍ بَعْدَ مَزِیدٍ طَوْلاً مِنْکَ‏

 حمدى که به پاس کرم تو بر نعمتها بیفزاید و تو به پاس احسانت پى در پى بر آن بیفزایى.

حَمْداً یَجِبُ لِکَرَمِ وَجْهِکَ وَ یُقَابِلُ عِزَّ جَلاَلِکَ‏

 حمدى که شایان عظمت ذات تو باشد و با عزت و جلال تو برابر شود.

رَبِّ صَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ الْمُنْتَجَبِ الْمُصْطَفَى الْمُکَرَّمِ الْمُقَرَّبِ

 اى پروردگار من، تحیت و درود بفرست بر محمد و خاندان محمد، آن پیامبر برگزیده پسندیده گرامى مقرب درگاهت،

أَفْضَلَ صَلَوَاتِکَ وَ بَارِکْ عَلَیْهِ أَتَمَّ بَرَکَاتِکَ وَ تَرَحَّمْ عَلَیْهِ أَمْتَعَ رَحَمَاتِکَ‏

برترین تحیات و درودهاى خود را، و او را برکت ده سرشارترین برکات خود، و رحمت خود بر او فرست ممتع‏ ترین رحمتهایت را.

رَبِّ صَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِهِ صَلاَةً زَاکِیَةً لاَ تَکُونُ صَلاَةٌ أَزْکَى مِنْهَا

 اى پروردگار من، تحیت و درود بفرست بر محمد و خاندان او، تحیت و درودى پاک که هیچ تحیت و درودى پاک‏تر از آن نباشد،

وَ صَلِّ عَلَیْهِ صَلاَةً نَامِیَةً لاَ تَکُونُ صَلاَةٌ أَنْمَى مِنْهَا وَ صَلِّ عَلَیْهِ صَلاَةً رَاضِیَةً لاَ تَکُونُ صَلاَةٌ فَوْقَهَا

 تحیت و درودى فزاینده که هیچ تحیت و درودى فزاینده ‏تر از آن نبود، تحیت و درودى خشنود کننده که برتر از آن تحیت و درودى صورت نبندد.

رَبِّ صَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِهِ صَلاَةً تُرْضِیهِ وَ تَزِیدُ عَلَى رِضَاهُ وَ صَلِّ عَلَیْهِ صَلاَةً تُرْضِیکَ و تَزِیدُ عَلَى رِضَاکَ لَهُ‏

 اى پرودگار من، تحیت و درود بفرست بر محمد و خاندان او، تحیت و درودى که خشنودش گرداند و بر خشنودیش بیفزاید، تحیت و درودى که تو را خشنود گرداند و خشنودیت از او فزونى گیرد،

وَ صَلِّ عَلَیْهِ صَلاَةً لاَ تَرْضَى لَهُ إِلاَّ بِهَا وَ لاَ تَرَى غَیْرَهُ لَهَا أَهْلاً

 تحیت و درودى آن چنان که جز آن را بر او نپسندى و جز او را شایان آن ندانى.

رَبِّ صَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِهِ صَلاَةً تُجَاوِزُ رِضْوَانَکَ وَ یَتَّصِلُ اتِّصَالُهَا بِبَقَائِکَ وَ لاَ یَنْفَدُ کَمَا لاَ تَنْفَدُ کَلِمَاتُکَ‏

 اى پروردگار من، تحیت و درود بفرست بر محمد و خاندان او، تحیت و درودى که از غایت رضاى تو فراتر رود و به بقاى تو باقى ماند و آن سان که کلمات تو را پایانى نیست پایان نپذیرد.

رَبِّ صَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِهِ صَلاَةً تَنْتَظِمُ صَلَوَاتِ مَلاَئِکَتِکَ وَ أَنْبِیَائِکَ وَ رُسُلِکَ وَ أَهْلِ طَاعَتِکَ‏

 اى پروردگار من، تحیت و درود بفرست بر محمد و خاندان او، تحیتى که تحیات ملائکه تو را و پیامبران تو و رسولان تو را و اهل طاعت تو را در یک رشته گرد آورد

وَ تَشْتَمِلُ عَلَى صَلَوَاتِ عِبَادِکَ مِنْ جِنِّکَ وَ إِنْسِکَ وَ أَهْلِ إِجَابَتِکَ وَ تَجْتَمِعُ عَلَى صَلاَةِ کُلِّ مَنْ ذَرَأْتَ وَ بَرَأْتَ مِنْ أَصْنَافِ خَلْقِکَ‏

 و درودهاى بندگان تو را از جن و انس و آنان که دعوت تو را اجابت کرده ‏اند، در بر گیرد و تحیت و درود همه اصناف آفریدگانت را در خود گرد آورد.

رَبِّ صَلِّ عَلَیْهِ وَ آلِهِ صَلاَةً تُحِیطُ بِکُلِّ صَلاَةٍ سَالِفَةٍ وَ مُسْتَأْنَفَةٍ وَ صَلِّ عَلَیْهِ وَ عَلَى آلِهِ صَلاَةً مَرْضِیَّةً لَکَ وَ لِمَنْ دُونَکَ‏

 اى پروردگار من، تحیت و درود بفرست بر او و خاندانش، تحیت و درودى که بر هر درود و تحیتى که زین پیش بوده یا ازین پس خواهد بود احاطه یابد. و بر او و خاندانش تحیت و درود بفرست، تحیت و درودى که در نزد تو و در نزد غیر تو پسندیده آید

وَ تُنْشِئُ مَعَ ذَلِکَ صَلَوَاتٍ تُضَاعِفُ مَعَهَا تِلْکَ الصَّلَوَاتِ عِنْدَهَا وَ تَزِیدُهَا عَلَى کُرُورِ الْأَیَّامِ زِیَادَةً فِی تَضَاعِیفَ لاَ یَعُدُّهَا غَیْرُکَ‏

 و با آن، تحیات و درودهایى بیافرینى که آنچه پیش از این درود و تحیت فرستاده ‏ایم مضاعف گردد و با گذشت روزگاران بر آن بیفزایى و بیفزایى تا آنجا که کس جز تو آنها را احصا نتواند کرد.

رَبِّ صَلِّ عَلَى أَطَایِبِ أَهْلِ بَیْتِهِ الَّذِینَ اخْتَرْتَهُمْ لِأَمْرِکَ وَ جَعَلْتَهُمْ خَزَنَةَ عِلْمِکَ وَ حَفَظَةَ دِینِکَ وَ خُلَفَاءَکَ فِی أَرْضِکَ‏

 اى پروردگار من، بر اهل بیت طیبین او که آنان را براى قیام به امر خود برگزیده ‏اى و خازنان علم خود و حافظان دین خود و خلفاى خود بر روى زمین‏

وَ حُجَجَکَ عَلَى عِبَادِکَ وَ طَهَّرْتَهُمْ مِنَ الرِّجْسِ وَ الدَّنَسِ تَطْهِیراً بِإِرَادَتِکَ وَ جَعَلْتَهُمُ الْوَسِیلَةَ إِلَیْکَ وَ الْمَسْلَکَ إِلَى جَنَّتِکَ‏

 و حجتهاى خود بر بندگان قرار داده ‏اى و آنان را به خواست خود از هر ناپاک پاک گردانیده ‏اى و طریق رسیدن به مقام قرب خود و وصول به بهشت ساخته‏اى، تحیت و درود بفرست.

رَبِّ صَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِهِ صَلاَةً تُجْزِلُ لَهُمْ بِهَا مِنْ نِحَلِکَ وَ کَرَامَتِکَ‏

 اى پروردگار من، بر محمد و خاندان او تحیت و درود بفرست، تحیت و درودى که بدان بخشش و انعامت را در حق آنان فراوان گردانى‏

وَ تُکْمِلُ لَهُمُ الْأَشْیَاءَ مِنْ عَطَایَاکَ وَ نَوَافِلِکَ وَ تُوَفِّرُ عَلَیْهِمُ الْحَظَّ مِنْ عَوَائِدِکَ وَ فَوَائِدِکَ‏

 و هر گونه عطایاى خود به ایشان به کمال رسانى و عواید و فواید فراوان نصیبشان سازى.

رَبِّ صَلِّ عَلَیْهِ وَ عَلَیْهِمْ صَلاَةً لاَ أَمَدَ فِی أَوَّلِهَا وَ لاَ غَایَةَ لِأَمَدِهَا وَ لاَ نِهَایَةَ لِآخِرِهَا

 اى پروردگار من، بر محمد و خاندان او تحیت و درودى بفرست که نه آغازش را حدى باشد، نه مدتش را پایانى و نهایتى.

رَبِّ صَلِّ عَلَیْهِمْ زِنَةَ عَرْشِکَ وَ مَا دُونَهُ وَ مِلْ‏ءَ سَمَاوَاتِکَ وَ مَا فَوْقَهُنَّ وَ عَدَدَ أَرَضِیکَ وَ مَا تَحْتَهُنَّ وَ مَا بَیْنَهُنَ‏

 اى پرودگار من، تحیت و درود بفرست بر ایشان، تحیت و درودى همسنگ عرش عظیم خود و هر چه در فرود عرش جاى دارد، لبالب آسمان‏ها و هر چه فراتر از آنهاست و به شمار زمینها و هر چه در زیر آنهاست و هر چه بین آنهاست.

صَلاَةً تُقَرِّبُهُمْ مِنْکَ زُلْفَى وَ تَکُونُ لَکَ وَ لَهُمْ رِضًى وَ مُتَّصِلَةً بِنَظَائِرِهِنَّ أَبَداً

 تحیت و درودى که تقرب تو را در پى داشته باشد و تو را و ایشان را خشنود گرداند. همواره و همانند این‏ها تا ابد.

اَللَّهُمَّ إِنَّکَ أَیَّدْتَ دِینَکَ فِی کُلِّ أَوَانٍ بِإِمَامٍ أَقَمْتَهُ عَلَماً لِعِبَادِکَ وَ مَنَاراً فِی بِلاَدِکَ بَعْدَ أَنْ وَصَلْتَ حَبْلَهُ بِحَبْلِکَ‏

 بار خدایا، در هر زمان دین خویش به امامى یارى بخشیده‏اى که او را بر پاى داشته‏اى تا علم راهنماى بندگانت شود و در بلاد تو چراغ فروزان هدایت گردد و رشته پیمان او به رشته پیمان خود پیوسته ‏اى‏

وَ جَعَلْتَهُ الذَّرِیعَةَ إِلَى رِضْوَانِکَ وَ افْتَرَضْتَ طَاعَتَهُ وَ حَذَّرْتَ مَعْصِیَتَهُ وَ أَمَرْتَ بِامْتِثَالِ أَوَامِرِهِ وَ الاِنْتِهَاءِ عِنْدَ نَهْیِهِ‏

 و او را وسیله خشنودى خود ساخته ‏اى و اطاعت او فریضه گردانیده ‏اى و مردم را از سرکشى در برابر او بر حذر داشته‏ اى و فرمان داده ‏اى که به هر چه امر مى‏ کند اطاعت کنند و از هر چه نهى مى ‏کند باز ایستند

وَ أَلاَّ یَتَقَدَّمَهُ مُتَقَدِّمٌ وَ لاَ یَتَأَخَّرَ عَنْهُ مُتَأَخِّرٌ فَهُوَ عِصْمَةُ اللاَّئِذِینَ وَ کَهْفُ الْمُؤْمِنِینَ وَ عُرْوَةُ الْمُتَمَسِّکِینَ وَ بَهَاءُ الْعَالَمِینَ‏

 و کس بر او پیشى نگیرد و کس از او واپس نماند و او نگهدار کسانى است که بدو پناه مى ‏برند و کهف امان مؤمنان است و حلقه اعتصام ایشان است و جلال و جلوه جهانیان است.

اَللَّهُمَّ فَأَوْزِعْ لِوَلِیِّکَ شُکْرَ مَا أَنْعَمْتَ بِهِ عَلَیْهِ وَ أَوْزِعْنَا مِثْلَهُ فِیهِ وَ آتِهِ مِنْ لَدُنْکَ سُلْطَاناً نَصِیراً وَ افْتَحْ لَهُ فَتْحاً یَسِیراً

 بار خدایا، به ولى خود الهام نماى که شکر نعمتى را که به او ارزانى داشته ‏اى به جاى آرد و ما را نیز الهام ده که شکر نعمت هدایت او به جاى آریم و او را از جانب خود سلطه و توانایى ده و به آسانى راه پیروزى بر او بگشاى‏

وَ أَعِنْهُ بِرُکْنِکَ الْأَعَزِّ وَ اشْدُدْ أَزْرَهُ وَ قَوِّ عَضُدَهُ وَ رَاعِهِ بِعَیْنِکَ وَ احْمِهِ بِحِفْظِکَ وَ انْصُرْهُ بِمَلاَئِکَتِکَ وَ امْدُدْهُ بِجُنْدِکَ الْأَغْلَبِ‏

 و به نیرومندترین ارکان قدرت خود یارى‏اش فرماى و پشتش محکم و بازوانش توانا گردان و زیر نظر مراقبت خویش قرار ده و در سایه حفظ خود حفظش نماى و به ملائکه خود یارى ‏اش ده و به لشکر پیروزمند خود مددش رسان.

وَ أَقِمْ بِهِ کِتَابَکَ وَ حُدُودَکَ وَ شَرَائِعَکَ وَ سُنَنَ رَسُولِکَ - صَلَوَاتُکَ اللَّهُمَّ عَلَیْهِ وَ آلِهِ - وَ أَحْیِ بِهِ مَا أَمَاتَهُ الظَّالِمُونَ مِنْ مَعَالِمِ دِینِکَ‏

 اى خداوند، کتاب خود، حدود و شرایع خود و سنتهاى پیامبر خود را - صلواتک اللهم علیه و آله - بدو بر پاى دار و هر چه را ظالمان از معالم دینت میرانیده ‏اند بدو زنده دار

وَ اجْلُ بِهِ صَدَاءَ الْجَوْرِ عَنْ طَرِیقَتِکَ وَ أَبِنْ بِهِ الضَّرَّاءَ مِنْ سَبِیلِکَ وَ أَزِلْ بِهِ النَّاکِبِینَ عَنْ صِرَاطِکَ وَ امْحَقْ بِهِ بُغَاةَ قَصْدِکَ عِوَجاً

 و بدو زنگ ستم ستمکاران از آیین خویش بزداى و بدو دشواریها از راه خود دور گردان و به نیروى او کسانى را که از راه تو منحرف شده ‏اند از میان بردار و آن کسان را که صراط مستقیم تو را راه کج جلوه مى ‏دهند نابود نماى.

وَ أَلِنْ جَانِبَهُ لِأَوْلِیَائِکَ وَ ابْسُطْ یَدَهُ عَلَى أَعْدَائِکَ وَ هَبْ لَنَا رَأْفَتَهُ وَ رَحْمَتَهُ وَ تَعَطُّفَهُ وَ تَحَنُّنَهُ وَ اجْعَلْنَا لَهُ سَامِعِینَ مُطِیعِینَ‏

 اى خداوند، ولى و امام خود را براى دوستانت قلبى مهربان و نرم عطا کن و دست قدرت او بر دشمنانت گشوده گردان و رأفت و رحمت و عطوفت و محبتش را نصیب ما گردان و ما را از نیوشندگان و فرمانبرداران امر او قرار ده‏

وَ فِی رِضَاهُ سَاعِینَ وَ إِلَى نُصْرَتِهِ وَ الْمُدَافَعَةِ عَنْهُ مُکْنِفِینَ وَ إِلَیْکَ وَ إِلَى رَسُولِکَ - صَلَوَاتُکَ اللَّهُمَّ عَلَیْهِ وَ آلِهِ - بِذَلِکَ مُتَقَرِّبِینَ‏

 و چنان کن که در راه رضاى او سعى کنیم و یارى ‏اش نماییم و مدافع او در برابر دشمنش باشیم و این سبب تقرب ما به تو و رسول تو - صلواتک علیه و آله - گردد.

اَللَّهُمَّ وَ صَلِّ عَلَى أَوْلِیَائِهِمُ الْمُعْتَرِفِینَ بِمَقَامِهِمُ الْمُتَّبِعِینَ مَنْهَجَهُمُ الْمُقْتَفِینَ آثَارَهُمُ الْمُسْتَمْسِکِینَ بِعُرْوَتِهِمُ الْمُتَمَسِّکِینَ بِوِلاَیَتِهِمُ‏

 بار خدایا، تحیت و درود بفرست دوستان ایشان را:آن اعتراف کنندگان به مقام و منزلت ایشان، آن پیروى کنندگان راه ایشان، آن پاى نهندگان به جاى پاى ایشان، آن چنگ زنندگان به رشته آیین ایشان، آن تمسک جویان به دوستى ایشان،

الْمُؤْتَمِّینَ بِإِمَامَتِهِمُ الْمُسَلِّمِینَ لِأَمْرِهِمُ الْمُجْتَهِدِینَ فِی طَاعَتِهِمُ الْمُنْتَظِرِینَ أَیَّامَهُمُ‏

 آن پذیرندگان پیشوایى ایشان، آن تسلیم شوندگان به فرمان ایشان، آن کوشندگان در طاعت ایشان، آن منتظران دولت ایشان‏

الْمَادِّینَ إِلَیْهِمْ أَعْیُنَهُمْ الصَّلَوَاتِ الْمُبَارَکَاتِ الزَّاکِیَاتِ النَّامِیَاتِ الْغَادِیَاتِ الرَّائِحَاتِ‏

 و آن چشم به راهان ظهور ایشان. تحیت و درودى مبارک پاکیزه، فزاینده، در هر بامداد و هر شبانگاه.

وَ سَلِّمْ عَلَیْهِمْ وَ عَلَى أَرْوَاحِهِمْ وَ اجْمَعْ عَلَى التَّقْوَى أَمْرَهُمْ وَ أَصْلِحْ لَهُمْ شُئُونَهُمْ وَ تُبْ عَلَیْهِمْ إِنَّکَ أَنْتَ التَّوَّابُ الرَّحِیمُ‏

 اى خداوند، بر ایشان سلام کن و بر ارواحشان. اعمالشان با تقوى توأم نماى و احوالشان به صلاح آور و توبه‏ شان بپذیر، که تو، توبه پذیرنده و مهربانى،

وَ خَیْرُ الْغَافِرِینَ وَ اجْعَلْنَا مَعَهُمْ فِی دَارِ السَّلاَمِ بِرَحْمَتِکَ یَا أَرْحَمَ الرَّاحِمِینَ‏

 تو بهترین آمرزندگانى. ما را به رحمت خود با آنان در دار السلام بهشت جاى ده، اى مهربان‏ترین مهربانان.

اَللَّهُمَّ هَذَا یَوْمُ عَرَفَةَ یَوْمٌ شَرَّفْتَهُ وَ کَرَّمْتَهُ وَ عَظَّمْتَهُ نَشَرْتَ فِیهِ رَحْمَتَکَ وَ مَنَنْتَ فِیهِ بِعَفْوِکَ وَ أَجْزَلْتَ فِیهِ عَطِیَّتَکَ وَ تَفَضَّلْتَ بِهِ عَلَى عِبَادِکَ‏

 بار خدایا، امروز روز عرفه است. روزى است که آن را شریف و گرامى داشته ‏اى و تعظیم و تجلیل کرده ‏اى. در این روز رحمت خود پراکنده ‏اى و بر مردمان به عفو خود منت نهاده ‏اى و عطاى خود در حق ایشان افزوده ‏اى و بر بندگانت تفضل فرموده ‏اى.

اَللَّهُمَّ وَ أَنَا عَبْدُکَ الَّذِی أَنْعَمْتَ عَلَیْهِ قَبْلَ خَلْقِکَ لَهُ وَ بَعْدَ خَلْقِکَ إِیَّاهُ فَجَعَلْتَهُ مِمَّنْ هَدَیْتَهُ لِدِینِکَ‏

 اى خداوند، من آن بنده توأم که هم پیش از آفریدن او، او را از نعمت خود بر خوردار ساختى و هم پس از آن. او را در زمره کسانى آورده ‏اى که آنان را به دین خود راه نموده ‏اى‏

وَ وَفَّقْتَهُ لِحَقِّکَ وَ عَصَمْتَهُ بِحَبْلِکَ وَ أَدْخَلْتَهُ فِی حِزْبِکَ وَ أَرْشَدْتَهُ لِمُوَالاَةِ أَوْلِیَائِکَ وَ مُعَادَاةِ أَعْدَائِکَ‏

 و به گزاردن حق خویش توفیق داده ‏اى و اکنون چنگ در ریسمان استوار دوستى تو زده و تواش در حزب خود داخل کرده ‏اى و راهش نموده ‏اى که با دوستانت دوستى ورزد و با دشمنانت دشمنى کند.

ثُمَّ أَمَرْتَهُ فَلَمْ یَأْتَمِرْ وَ زَجَرْتَهُ فَلَمْ یَنْزَجِرْ وَ نَهَیْتَهُ عَنْ مَعْصِیَتِکَ فَخَالَفَ أَمْرَکَ إِلَى نَهْیِکَ لاَ مُعَانَدَةً لَکَ وَ لاَ اسْتِکْبَاراً عَلَیْکَ‏

 سپس فرمانش دادى و او فرمان نبرد، منعش کردى و به منع تو وقعى ننهاد، از معصیت خود نهیش کردى فرمان تو خلاف کرد و مرتکب همان اعمالى شد که از آن نهیش کرده بودى، اما نه از روى عناد و گردنکشى،

بَلْ دَعَاهُ هَوَاهُ إِلَى مَا زَیَّلْتَهُ وَ إِلَى مَا حَذَّرْتَهُ وَ أَعَانَهُ عَلَى ذَلِکَ عَدُوُّکَ وَ عَدُوُّهُ‏

 بلکه هواى نفسش او را به اعمالى فرا خواند که تو از آن دورش خواسته بودى و از آتش ترسانده بودى. دشمن تو و دشمن او - شیطان - بفریفتش‏

فَأَقْدَمَ عَلَیْهِ عَارِفاً بِوَعِیدِکَ رَاجِیاً لِعَفْوِکَ وَاثِقاً بِتَجَاوُزِکَ وَ کَانَ أَحَقَّ عِبَادِکَ مَعَ مَا مَنَنْتَ عَلَیْهِ أَلاَّ یَفْعَلَ‏

 تا در عین آگاهى از عذاب تو، مرتکب معاصى شد. اکنون به عفو تو امید بسته و به بخشایش تو مطمئن گشته است. با آن همه احسان که تو در حق او کرده بودى از دیگر بندگانت سزاوارتر بود که چنان نکند که کرده بود.

وَ هَا أَنَا ذَا بَیْنَ یَدَیْکَ صَاغِراً ذَلِیلاً خَاضِعاً خَاشِعاً خَائِفاً مُعْتَرِفاً بِعَظِیمٍ مِنَ الذُّنُوبِ تَحَمَّلْتُهُ وَ جَلِیلٍ مِنَ الْخَطَایَا اجْتَرَمْتُهُ‏

 اى خداوند، این منم که در برابر تو ایستاده ‏ام، خوار و ذلیل و خاضع و خاشع و خائف و معترف به گناهان بزرگى که بارش را بر دوش مى‏ کشم و خطاهاى عظیمى که مرتکب شده ‏ام.

مُسْتَجِیراً بِصَفْحِکَ لاَئِذاً بِرَحْمَتِکَ مُوقِناً أَنَّهُ لاَ یُجِیرُنِی مِنْکَ مُجِیرٌ وَ لاَ یَمْنَعُنِی مِنْکَ مَانِعٌ‏

 در سایه عفو تو خزیده‏ام و به جوار رحمت تو پناه جسته ‏ام و به یقین مى ‏دانم که کسى مرا از تو زنهار نخواهد داد و کس مرا از کیفر تو در امان نخواهد داشت.

فَعُدْ عَلَیَّ بِمَا تَعُودُ بِهِ عَلَى مَنِ اقْتَرَفَ مِنْ تَغَمُّدِکَ وَ جُدْ عَلَیَّ بِمَا تَجُودُ بِهِ عَلَى مَنْ أَلْقَى بِیَدِهِ إِلَیْکَ مِنْ عَفْوِکَ‏

 بار خدایا، اکنون که به درگاهت روى نهاده‏ ام، تو نیز آن پرده که بر گنه کاران مى ‏کشى بر من نیز بکش و بر من ببخشاى آن بخشایش خود را که به کسى ارزانى مى‏ دارى که خود را تسلیم تو مى ‏کند.

وَ امْنُنْ عَلَیَّ بِمَا لاَ یَتَعَاظَمُکَ أَنْ تَمُنَّ بِهِ عَلَى مَنْ أَمَّلَکَ مِنْ غُفْرَانِکَ‏

 بر من احسان کن، آن سان که در حق کسى که آرزوى آمرزش تو دارد، که احسان تو هر چند سترگ بود در نظرت به چیزى نسنجد.

وَ اجْعَلْ لِی فِی هَذَا الْیَوْمِ نَصِیباً أَنَالُ بِهِ حَظّاً مِنْ رِضْوَانِکَ وَ لاَ تَرُدَّنِی صِفْراً مِمَّا یَنْقَلِبُ بِهِ الْمُتَعَبِّدُونَ لَکَ مِنْ عِبَادِکَ‏

 بار خدایا، براى من در این روز نصیبى قرار ده که از آن به خشنودى تو رسم و مرا از ثوابى که پرستندگانت از آن بهره ‏ور مى ‏شوند تهیدست باز مگردان،

وَ إِنِّی وَ إِنْ لَمْ أُقَدِّمْ مَا قَدَّمُوهُ مِنَ الصَّالِحَاتِ فَقَدْ قَدَّمْتُ تَوْحِیدَکَ وَ نَفْیَ الْأَضْدَادِ وَ الْأَنْدَادِ وَ الْأَشْبَاهِ عَنْکَ‏

 که هر چند نتوانسته ‏ام از اعمال نیک چیزى تقدیم دارم، آن سان که دیگران تقدیم داشته‏ اند، ولى توحید تو و نفى اضداد و امثال از تو را تقدیم داشته ‏ام‏

وَ أَتَیْتُکَ مِنَ الْأَبْوَابِ الَّتِی أَمَرْتَ أَنْ تُؤْتَى مِنْهَا وَ تَقَرَّبْتُ إِلَیْکَ بِمَا لاَ یَقْرُبُ أَحَدٌ مِنْکَ إِلاَّ بالتَّقَرُّبِ بِهِ‏

 و از درهایى به نزد تو آمده ‏ام که تو خود فرموده ‏اى که از آن درها به سوى تو آیند و به درگاه تو به چیزى تقرب جسته‏ ام که تا به آن تقرب نجویند، به تو تقرب نتوانند یافت.

ثُمَّ أَتْبَعْتُ ذَلِکَ بِالْإِنَابَةِ إِلَیْکَ وَ التَّذَلُّلِ وَ الاِسْتِکَانَةِ لَکَ وَ حُسْنِ الظَّنِّ بِکَ‏

 آنگاه از پى آن تقرب به درگاه تو توبه کرده ‏ام، در عین خوارى و فروتنى و حسن ظن به تو

وَ الثِّقَةِ بِمَا عِنْدَکَ وَ شَفَعْتُهُ بِرَجَائِکَ الَّذِی قَلَّ مَا یَخِیبُ عَلَیْهِ رَاجِیکَ‏

 و اعتماد به رحمت تو، و امید به تو را که امیدواران از آن نومید نمى ‏شوند شفیع خود گردانیده ‏ام.

وَ سَأَلْتُکَ مَسْأَلَةَ الْحَقِیرِ الذَّلِیلِ الْبَائِسِ الْفَقِیرِ الْخَائِفِ الْمُسْتَجِیرِ وَ مَعَ ذَلِکَ خِیفَةً وَ تَضَرُّعاً وَ تَعَوُّذاً وَ تَلَوُّذاً

 اى خداوند، دست سؤال پیش تو دراز کرده‏ ام، همانند موجود حقیر ذلیل بینواى فقیر ترسانى، زنهار خواه، همراه با ترس و تضرع و پناه آوردن به تو و التجا به ذیل جلال تو،

لاَ مُسْتَطِیلاً بِتَکَبُّرِ الْمُتَکَبِّرِینَ وَ لاَ مُتَعَالِیاً بِدَالَّةِ الْمُطِیعِینَ وَ لاَ مُسْتَطِیلاً بِشَفَاعَةِ الشَّافِعِینَ‏

 نه از سر گردنکشى و چون متکبران به تکبر، نه از روى اعتلا آن سان که عبادت کننده را دلیر سازد و نه از روى اتکا به شفاعت شافعان.

وَ أَنَا بَعْدُ أَقَلُّ الْأَقَلِّینَ وَ أَذَلُّ الْأَذَلِّینَ وَ مِثْلُ الذَّرَّةِ أَوْ دُونَهَا

 اى خداوند، من کمترین کمترانم و خوارترین خوارترانم، همانند ذره‏اى یا حتى کمتر از آن.

فَیَا مَنْ لَمْ یُعَاجِلِ الْمُسِیئِینَ وَ لاَ یَنْدَهُ الْمُتْرَفِینَ وَ یَا مَنْ یَمُنُّ بِإِقَالَةِ الْعَاثِرِینَ وَ یَتَفَضَّلُ بِإِنْظَارِ الْخَاطِئِینَ‏

 و اینک اى خداوندى که در کیفر بدکاران شتاب نمى‏کنى و فرو رفتگان در ناز و نعمت را مهلت مى ‏دهى و گنهکاران را به انعام خود عفو مى ‏کنى و به فضل خویش از خطاکاران مهلت باز نمى ‏گیرى،

أَنَا الْمُسِی‏ءُ الْمُعْتَرِفُ الْخَاطِئُ الْعَاثِرُ

أَنَا الَّذِی أَقْدَمَ عَلَیْکَ مُجْتَرِئاً

 من بدکارى هستم معترف و خطاکارى هستم لغزیده و به سر در آمده. دلیرانه در برابر تو مرتکب گناه شده‏

أَنَا الَّذِی عَصَاکَ مُتَعَمِّداً

أَنَا الَّذِی اسْتَخْفَى مِنْ عِبَادِکَ وَ بَارَزَکَ‏

 و به عمد معصیت تو کرده ‏ام. من همانم که اعمال ناپسند خود را از بندگان تو مستور داشته و در نزد تو آشکار ساخته ‏ام.

أَنَا الَّذِی هَابَ عِبَادَکَ وَ أَمِنَکَ‏

أَنَا الَّذِی لَمْ یَرْهَبْ سَطْوَتَکَ وَ لَمْ یَخَفْ بَأْسَکَ‏

 من همانم که از بندگانت ترسان بوده ولى خود را از تو در امان دیده ام. من همانم که از سطوت تو بیمناک نشده ‏ام و از خشم تو ترسى به دل راه نداده ‏ام.

أَنَا الْجَانِی عَلَى نَفْسِهِ‏

أَنَا الْمُرْتَهَنُ بِبَلِیَّتِهِ‏

أَنَا القَلِیلُ الْحَیَاءِ

أَنَا الطَّوِیلُ الْعَنَاءِ

 من بر خود جنایت کرده ‏ام،من گروگان بلاى خویشتنم، من از شرم و حیا بهره ‏اى چندان نبرده ‏ام‏ و من گرفتار رنجى دیرینه‏ ام.

بِحَقِّ مَنِ انْتَجَبْتَ مِنْ خَلْقِکَ وَ بِمَنِ اصْطَفَیْتَهُ لِنَفْسِکَ بِحَقِّ مَنِ اخْتَرْتَ مِنْ بَرِیَّتِکَ وَ مَنِ اجْتَبَیْتَ لِشَأْنِکَ‏

 بار خدایا، تو را سوگند مى‏ دهم به آن که از میان خلق او را برگزیده ‏اى، به آن که او را براى خود پسندیده‏ اى، به آن که از میان آفریدگانت او را اختیار کرده ‏اى، به آن که او را براى خود برگزیده ‏اى،

بِحَقِّ مَنْ وَصَلْتَ طَاعَتَهُ بِطَاعَتِکَ وَ مَنْ جَعَلْتَ مَعْصِیَتَهُ کَمَعْصِیَتِکَ‏

 به آن که طاعت او را به طاعت خود پیوسته ‏اى و معصیت او را معصیت خود دانسته‏ اى‏

بِحَقِّ مَنْ قَرَنْتَ مُوَالاَتَهُ بِمُوَالاَتِکَ وَ مَنْ نُطْتَ مُعَادَاتَهُ بِمُعَادَاتِکَ‏

 و دوستى‏ اش به دوستى خود قرین ساخته‏ اى و دشمنى ‏اش را دشمنى خود شمرده‏ اى،

تَغَمَّدْنِی فِی یَوْمِی هَذَا بِمَا تَتَغَمَّدُ بِهِ مَنْ جَأَرَ إِلَیْکَ مُتَنَصِّلاً وَ عَاذَ بِاسْتِغْفَارِکَ تَائِباً

 در این روز مرا چونان کسانى که از گناه بیزارى جسته‏ اند و به تو پناه آورده ‏اند و توبه کرده و به آمرزش تو پیوسته ‏اند خلعت عفو و رحمت خود بپوشان.

وَ تَوَلَّنِی بِمَا تَتَوَلَّى بِهِ أَهْلَ طَاعَتِکَ وَ الزُّلْفَى لَدَیْکَ وَ الْمَکَانَةِ مِنْکَ‏

 بار خدایا، از هر چه پرستندگان و مقربان خود را نصیب مى‏ دهى، مرا نیز نصیب ده.

وَ تَوَحَّدْنِی بِمَا تَتَوَحَّدُ بِهِ مَنْ وَفَى بِعَهْدِکَ وَ أَتْعَبَ نَفْسَهُ فِی ذَاتِکَ وَ أَجْهَدَهَا فِی مَرْضَاتِکَ‏

 مرا خاص خود گردان، بدان گونه که وفا کنندگان به عهد خود را و آنان را که در عبادت تو خویشتن به رنج افکنده و در خشنودى تو کوشیده ‏اند، خاص خود مى‏ گردانى.

وَ لاَ تُؤَاخِذْنِی بِتَفْرِیطِی فِی جَنْبِکَ وَ تَعَدِّی طَوْرِی فِی حُدُودِکَ وَ مُجَاوَزَةِ أَحْکَامِکَ‏

 مرا به سبب قصور در بندگى ‏ات یا تجاوز از حد خویش و احکام تو، مؤاخذت مفرماى.

وَ لاَ تَسْتَدْرِجْنِی بِإِمْلاَئِکَ لِی اسْتِدْرَاجَ مَنْ مَنَعَنِی خَیْرَ مَا عِنْدَهُ وَ لَمْ یَشْرَکْکَ فِی حُلُولِ نِعْمَتِهِ بِی‏

 بار خدایا، چنان مباد که مرا مهلت دهى تا به تدریج سزاوار کیفر شوم، چونان کسى که نعمت از من باز گرفت و چنان پنداشت که هر خیر و نیکى که هست از جانب اوست، تا آنجا که تو را هم در نعمتى که نصیب من شده بود شریک نساخت.

وَ نَبِّهْنِی مِنْ رَقْدَةِ الْغَافِلِینَ وَ سِنَةِ الْمُسْرِفِینَ وَ نَعْسَةِ الْمَخْذُولِینَ‏

 اى خداوند، مرا از خواب غافلان و ناهشیارى اسرافکاران و خواب آلودگى خذلان رسیدگان بیدار و آگاه ساز.

وَ خُذْ بِقَلْبِی إِلَى مَا اسْتَعْمَلْتَ بِهِ الْقَانِتِینَ وَ اسْتَعْبَدْتَ بِهِ الْمُتَعَبِّدِینَ وَ اسْتَنْقَذْتَ بِهِ الْمُتَهَاوِنِینَ‏

 دلم را به کارى بر گمار که اطاعت کنندگان را بدان گماشته ‏اى و متعبدان را بدان واداشته ‏اى و بندگان سهل انگار را بدان از عذاب رهایى بخشیده ‏اى.

وَ أَعِذْنِی مِمَّا یُبَاعِدُنِی عَنْکَ وَ یَحُولُ بَیْنِی وَ بَیْنَ حَظِّی مِنْکَ وَ یَصُدُّنِی عَمَّا أُحَاوِلُ لَدَیْکَ‏

 بار خدایا، مرا از هر چه از درگاه تو دور مى ‏دارد، یا میان من و فیضى که از سوى تو به من مى‏رسد حایل مى ‏گردد، یا از هر قصد که نزد تو کنم باز مى ‏دارد، در پناه خود دار.

وَ سَهِّلْ لِی مَسْلَکَ الْخَیْرَاتِ إِلَیْکَ وَ الْمُسَابَقَةَ إِلَیْهَا مِنْ حَیْثُ أَمَرْتَ وَ الْمُشَاحَّةَ فِیهَا عَلَى مَا أَرَدْتَ‏

 اى خداوند، آن راه خیر را که به سوى تو رهنمون است پیش پاى من هموار نماى. در رسیدن به نیکیها از آن راه که خود فرموده ‏اى، سبقت را بر من آسان کن و تلاش براى دست یافتن به آنها را، بدان گونه که خود خواسته ‏اى، نصیب من فرما.

وَ لاَ تَمْحَقْنِی فِیمَن تَمْحَقُ مِنَ الْمُسْتَخِفِّینَ بِمَا أَوْعَدْتَ‏

وَ لاَ تُهْلِکْنِی مَعَ مَنْ تُهْلِکُ مِنَ الْمُتَعَرِّضِینَ لِمَقْتِکَ‏

 مرا همراه کسانى که وعده عذاب تو را سهل مى ‏انگارند تباه مکن‏ و با آنان که آماج انتقام تو هستند هلاک منماى‏

وَ لاَ تُتَبِّرْنِی فِیمَنْ تُتَبِّرُ مِنَ الْمُنْحَرِفِینَ عَنْ سُبُلِکَ‏

وَ نَجِّنِی مِنْ غَمَرَاتِ الْفِتْنَةِ وَ خَلِّصْنِی مِنْ لَهَوَاتِ الْبَلْوَى

 و با آن گروه که از طریق تو منحرف مى‏ شوند خرد و شکسته مکن.  مرا از گردابهاى فتنه رهایى بخش و از تنگناهاى بلا وارهان

وَ أَجِرْنِی مِنْ أَخْذِ الْإِمْلاَءِ وَ حُلْ بَیْنِی وَ بَیْنَ عَدُوٍّ یُضِلُّنِی وَ هَوًى یُوبِقُنِی وَ مَنْقَصَةٍ تَرْهَقُنِی‏

وَ أَجِرْنِی مِنْ أَخْذِ الْإِمْلاَءِ

و آن سان مهلتم مده که به غفلت گرفتار آیم. اى خداوند، میان من و دشمنى که گمراهم سازد و هواى نفسى که هلاکم گرداند و زیانى که مرا فرو گیرد، حایل شو.

وَ لاَ تُعْرِضْ عَنِّی إِعْرَاضَ مَنْ لاَ تَرْضَى عَنْهُ بَعْدَ غَضَبِکَ‏

 از من همانند آن کس که بر او خشم گرفته ‏اى و از او خشنود نگردیده ‏اى، رویگردان مشو.

وَ لاَ تُؤْیِسْنِی مِنَ الْأَمَلِ فِیکَ فَیَغْلِبَ عَلَیَّ الْقُنُوطُ مِنْ رَحْمَتِکَ‏

 مرا از خود مأیوس مساز. آن سان که نومیدى از رحمتت بر من غلبه یابد.

وَ لاَ تَمْنِحْنِی بِمَا لاَ طَاقَةَ لِی بِهِ فَتَبْهَظَنِی مِمَّا تُحَمِّلُنِیهِ مِنْ فَضْلِ مَحَبَّتِکَ‏

 اى خداوند، بدان حد به من مبخش که تاب و توان آن را نداشته باشم که در زیر بار محبت فراوان تو گرنبار شوم.

وَ لاَ تُرْسِلْنِی مِنْ یَدِکَ إِرْسَالَ مَنْ لاَ خَیْرَ فِیهِ وَ لاَ حَاجَةَ بِکَ إِلَیْهِ وَ لاَ إِنَابَةَ لَهُ‏

 و مرا از دست مهل چونان کسى که دیگر در او امید خیرى نبود و تو را با او کارى نباشد و باز گشتنش را فایدتى صورت نبندد.

وَ لاَ تَرْمِ بِی رَمْیَ مَنْ سَقَطَ مِنْ عَیْنِ رِعَایَتِکَ وَ مَنِ اشْتَمَلَ عَلَیْهِ الْخِزْیُ مِنْ عِنْدِکَ‏

 و مرا میفکن چونان کسى که از چشم عنایت تو افتاده است و خوارى و شوربختى ‏اش فرا گرفته،

بَلْ خُذْ بِیَدِی مِنْ سَقْطَةِ الْمُتَرَدِّینَ وَ وَهْلَةِ الْمُتَعَسِّفِینَ وَ زَلَّةِ الْمَغْرُورِینَ وَ وَرْطَةِ الْهَالِکِینَ‏

 بل دستم را بگیر تا چون افتادگان نیفتم و چون گمگشتگان نهراسم و چون فریب خوردگان نلغزم و در گرداب هلاک شوندگان سرنگون نشوم.

وَ عَافِنِی مِمَّا ابْتَلَیْتَ بِهِ طَبَقَاتِ عَبِیدِکَ وَ إِمَائِکَ وَ بَلِّغْنِی مَبَالِغَ مَنْ عُنِیتَ بِهِ

 بار خدایا، مرا سلامت عطا کن و از آن بلا که غلامان و کنیزان خود بدان مبتلا مى ‏سازى رهایى بخش و به مقام کسى رسان که مورد عنایت توست

وَ أَنْعَمْتَ عَلَیْهِ وَ رَضِیتَ عَنْهُ فَأَعَشْتَهُ حَمِیداً وَ تَوَفَّیْتَهُ سَعِیداً

و نعمتش داده اى و از او خشنود بوده ‏اى و عمرش داده‏ اى و ستوده داشته ‏اى و میرانده ‏اى و خوشبخت ساخته ‏اى.

وَ طَوِّقْنِی طَوْقَ الْإِقْلاَعِ عَمَّا یُحْبِطُ الْحَسَنَاتِ وَ یَذْهَبُ بِالْبَرَکَاتِ‏

 بار خدایا، طوق گردن من ساز دل برکندن مرا از هر چه حسناتم را بى ‏ارج مى ‏سازد و برکاتم را از میان مى ‏برد.

وَ أَشْعِرْ قَلْبِیَ الاِزْدِجَارَ عَنْ قَبَائِحِ السَّیِّئَاتِ وَ فَوَاضِحِ الْحَوْبَاتِ‏

 بار خدایا، شعار قلب من ساز انزجار از زشتیهاى گناهان و رسواییهاى معاصى را.

وَ لاَ تَشْغَلْنِی بِمَا لاَ أُدْرِکُهُ إِلاَّ بِکَ عَمَّا لاَ یُرْضِیکَ عَنِّی غَیْرُهُ‏

 مرا از کارهاى اخروى که تو را خشنود مى ‏گرداند به کارهاى دنیوى که جز به مدد تو بدان دست نمى‏ یابم مشغول منماى.

وَ انْزِعْ مِنْ قَلْبِی حُبَّ دُنْیَا دَنِیَّةٍ تَنْهَى عَمَّا عِنْدَکَ وَ تَصُدُّ عَنِ ابْتِغَاءِ الْوَسِیلَةِ إِلَیْکَ وَ تُذْهِلُ عَنِ التَّقَرُّبِ مِنْکَ‏

 خداوندا، برکن از دل من محبت این جهان سفله را که راه مرا از دست یافتن به خیراتى که در نزد توست مى ‏بندد و چون خواهم که به سوى تو آیم سد راه من مى ‏شود و از تقرب به درگاه تو غافل مى ‏گرداند.

وَ زَیِّنْ لِیَ التَّفَرُّدَ بِمُنَاجَاتِکَ بِاللَّیْلِ وَ النَّهَارِ

 اى خداوند، در دل من بیاراى تنهایى در شبها و روزها را و مناجات با تو را.

وَ هَبْ لِی عِصْمَةً تُدْنِینِی مِنْ خَشْیَتِکَ وَ تَقْطَعُنِی عَنْ رُکُوبِ مَحَارِمِکَ وَ تَفُکَّنِی مِنْ أَسْرِ الْعَظَائِمِ‏

 مرا عصمتى بخش که به خشیت تو نزدیک گرداند و از ارتکاب محارم دور دارد و از اسارت در چنگال گناهان بزرگ آزاد ساز.

وَ هَبْ لِیَ التَّطْهِیرَ مِنْ دَنَسِ الْعِصْیَانِ وَ أَذْهِبْ عَنِّی دَرَنَ الْخَطَایَا وَ سَرْبِلْنِی بِسِرْبَالِ عَافِیَتِکَ‏

 بار خدایا، مرا از آلودگى معصیت و شوخگنى گناهان پاکیزه ساز و جامه عافیت و تندرستى بر من افکن‏

وَ رَدِّنِی رِدَاءَ مُعَافَاتِکَ وَ جَلِّلْنِی سَوَابِغَ نَعْمَائِکَ وَ ظَاهِرْ لَدَیَّ فَضْلَکَ وَ طَوْلَکَ‏

 و در حله‏اى از نعم گسترده خود بپوشان و احسان و بخشش خود پى در پى نصیب من گردان‏

وَ أَیِّدْنِی بِتَوْفِیقِکَ وَ تَسْدِیدِکَ وَ أَعِنِّی عَلَى صَالِحِ النِّیَّةِ وَ مَرْضِیِّ الْقَوْلِ وَ مُسْتَحْسَنِ الْعَمَلِ‏

 و به توفیق و رهنمایى خویشم یارى نماى و چون آهنگ کارى شایسته کنم یا سخنى شایسته گویم یا عملى نیکو انجام دهم، یارى ‏ام ده‏

وَ لاَ تَکِلْنِی إِلَى حَوْلِی وَ قُوَّتِی دُونَ حَوْلِکَ وَ قُوَّتِکَ‏

وَ لاَ تُخْزِنِی یَوْمَ تَبْعَثُنِی لِلِقَائِکَ

 و مرا به نیرو و قوت خود وامگذار بى آنکه تو خود قوت و نیرویم بخشیده باشى. بار خدایا، آن روز که مرا براى دیدار خود از گور بر مى‏ انگیزى،

وَ لاَ تَفْضَحْنِی بَیْنَ یَدَیْ أَوْلِیَائِکَ وَ لاَ تُنْسِنِی ذِکْرَکَ وَ لاَ تُذْهِبْ عَنِّی شُکْرَکَ‏

خوارم مگردان و در نزد اولیاى خود رسوایم مساز و ذکر خود از یاد من مبر و زبان شکر و سپاس خویش از من مگیر،

بَلْ أَلْزِمْنِیهِ فِی أَحْوَالِ السَّهْوِ عِنْدَ غَفَلاَتِ الْجَاهِلِینَ لِآلاَئِکَ وَ أَوْزِعْنِی أَنْ أُثْنِیَ بِمَا أَوْلَیْتَنِیهِ وَ أَعْتَرِفَ بِمَا أَسْدَیْتَهُ إِلَیَ‏

 بلکه در حالات سهو و بى ‏خبرى، آن هنگام که جاهلان از سپاس نعمتهایت غافلند همواره شکر و سپاس خویش بر زبان من جارى فرماى و مرا الهام کن که در برابر نعمتى که مرا داده ‏اى سپاست گویم و به آن خیرات که مرا فرستاده ‏اى معترف آیم.

وَ اجْعَلْ رَغْبَتِی إِلَیْکَ فَوْقَ رَغْبَةِ الرَّاغِبِینَ وَ حَمْدِی إِیَّاکَ فَوْقَ حَمْدِ الْحَامِدِینَ‏

 بار خدایا، رغبت مرا به خود فراتر از رغبت هر رغبت کننده ‏اى قرار ده و سپاس مرا فراتر از سپاس هر سپاس گوینده ‏اى.

وَ لاَ تَخْذُلْنِی عِنْدَ فَاقَتِی إِلَیْکَ وَ لاَ تُهْلِکْنِی بِمَا أَسْدَیْتُهُ إِلَیْکَ وَ لاَ تَجْبَهْنِی بِمَا جَبَهْتَ بِهِ الْمُعَانِدِینَ لَکَ‏

 به هنگام فقر که دست نیاز به سوى تو دراز مى ‏کنم مرا وامگذار و بدان اعمال که به جاى آورده‏ ام و نه در خور مقام جلال تو بوده تباهم مکن و چون دشمنانت دست رد به روى من مزن،

فَإِنِّی لَکَ مُسَلِّمٌ أَعْلَمُ أَنَّ الْحُجَّةَ لَکَ وَ أَنَّکَ أَوْلَى بِالْفَضْلِ وَ أَعْوَدُ بِالْإِحْسَانِ وَ أَهْلُ التَّقْوَى وَ أَهْلُ الْمَغْفِرَةِ

 که من در برابر تو تسلیمم و مى‏ دانم که حجت تو راست و تو به فضل و بخشایش سزاوارترى و در مقام احسان سود رساننده‏ تر. تو سزاوارترى که از تو بترسند. تو سزاوارترى که از تو آمرزش خواهند.

وَ أَنَّکَ بِأَنْ تَعْفُوَ أَوْلَى مِنْکَ بِأَنْ تُعَاقِبَ وَ أَنَّکَ بِأَنْ تَسْتُرَ أَقْرَبُ مِنْکَ إِلَى أَنْ تَشْهَرَ

 تو به عفو شایسته‏ ترى تا به عقوبت کردن. تو به پوشیدن گناه نزدیک‏ترى تا به افشا کردن.

فَأَحْیِنِی حَیَاةً طَیِّبَةً تَنْتَظِمُ بِمَا أُرِیدُ وَ تَبْلُغُ مَا أُحِبُّ مِنْ حَیْثُ لاَ آتِی مَا تَکْرَهُ

 اى خداوند، مرا به حیاتى خوش و پاکیزه زنده بدار که به هر چه خواهم برسد و به آنچه دوست مى ‏دارم پایان یابد، چندان که دست به کارى نزنم که تواش خوش نداشته باشى

وَ لاَ أَرْتَکِبُ مَا نَهَیْتَ عَنْهُ وَ أَمِتْنِی مِیتَةَ مَنْ یَسْعَى نُورُهُ بَیْنَ یَدَیْهِ وَ عَنْ یَمِینِهِ‏

یا مرتکب کارى نشوم که تو از آن نهى فرموده ‏اى. از تو خواهم که بمیرانى مرا همانند آن کسان که روشنایى ‏شان در برابرشان و در سمت راستشان حرکت مى ‏کند.

وَ ذَلِّلْنِی بَیْنَ یَدَیْکَ وَ أَعِزَّنِی عِنْدَ خَلْقِکَ وَ ضَعْنِی إِذَا خَلَوتُ بِکَ وَ ارْفَعْنِی بَیْنَ عِبَادِکَ وَ أَغْنِنِی عَمَّنْ هُوَ غَنِیٌّ عَنِّی وَ زِدْنِی إِلَیْکَ فَاقَةً وَ فَقْراً

 بار خدایا، مرا در برابر خود ذلیل گردان و در نزد بندگانت عزیز دار. چون با تو خلوت کنم، فروتنیم بخش و در میان بندگان خود سر فراز دار و از هر کس که به منش نیازى نیست بى ‏نیاز گردان و هر چه بیشترم فقیر و نیازمند درگاه خود ساز. 

وَ أَعِذْنِی مِنْ شَمَاتَةِ الْأَعْدَاءِ وَ مِنْ حُلُولِ الْبَلاَءِ وَ مِنَ الذُّلِّ وَ الْعَنَاءِ

 اى خداوند، مرا از شماتت دشمنان و نزول بلا و ذلت و رنج در پناه خود دار.

تَغَمَّدْنِی فِیمَا اطَّلَعْتَ عَلَیْهِ مِنِّی بِمَا یَتَغَمَّدُ بِهِ الْقَادِرُ عَلَى الْبَطْشِ لَوْ لاَ حِلْمُهُ وَ الْآخِذُ عَلَى الْجَرِیرَةِ لَوْ لاَ أَنَاتُهُ‏

 از عیبها و خطاهاى من که خود از آن آگاهى اغماض کن، همانند کسى که اگر حلمش مانع نمى ‏آمد انتقام مى ‏گرفت و اگر طریق مدارا نمى ‏پیمود گناه را کیفر مى‏داد.

وَ إِذَا أَرَدْتَ بِقَوْمٍ فِتْنَةً أَوْ سُوءاً فَنَجِّنِی مِنْهَا لِوَاذاً بِکَ وَ إِذْ لَمْ تُقِمْنِی مَقَامَ فَضِیحَةٍ فِی دُنْیَاکَ فَلاَ تُقِمْنِی مِثْلَهُ فِی آخِرَتِکَ‏

 بار خدایا، هر گاه در این جهان خواهى که بر قومى فتنه‏ اى یا ناسزایى وارد آورى، مرا که به تو پناه جسته ‏ام از آن میان رهایى ده و همچنان که در این جهانم در جایگاه رسوایان بر پاى نداشته ‏اى در آن جهان نیز در جایگاه رسوایانم بر پاى مدار

وَ اشْفَعْ لِی أَوَائِلَ مِنَنِکَ بِأَوَاخِرِهَا وَ قَدِیمَ فَوَائِدِکَ بِحَوَادِثِهَا وَ لاَ تَمْدُدْ لِی مَدّاً یَقْسُو مَعَهُ قَلْبِی‏

 و در حق من نعمتهاى این - جهانى با نعمتهاى آن جهانى و فواید دیرینه با فواید تازه توأم گردان و عمر مرا آن قدر دراز مکن که به قساوت قلبم انجامد

وَ لاَ تَقْرَعْنِی قَارِعَةً یَذْهَبُ لَهَا بَهَائِی وَ لاَ تَسُمْنِی خَسِیسَةً یَصْغُرُ لَهَا قَدْرِی وَ لاَ نَقِیصَةً یُجْهَلُ مِنْ أَجْلِهَا مَکَانِی‏

 و بر سر من حادثه‏ اى دردناک و سخت مفرست که شکوه و آب و رنگ من از میان ببرد و مرا به مقامى فرومایه که قدر و منزلت من حقیر گرداند یا به نقیصه‏اى که بدان مقام و مرتبت خویش از کف بدهم گرفتار منماى.

وَ لاَ تَرُعْنِی رَوْعَةً أُبْلِسُ بِهَا وَ لاَ خِیفَةً أُوجِسُ دُونَهَا اجْعَلْ هَیْبَتِی فِی وَعِیدِکَ وَ حَذَرِی مِنْ إِعْذَارِکَ وَ إِنْذَارِکَ وَ رَهْبَتِی عِنْد تِلاَوَةِ آیَاتِکَ‏

 اى خداوند، مرا چنان مترسان که ترسم به نومیدى کشد و چنان مرا بیم مده که وحشت بر سراسر قلبم چیره شود. چنان کن که ترسم تنها از عذاب تو باشد و وحشتم از انذار و هشدار تو و دهشتم به هنگام تلاوت آیات کتاب تو.

وَ اعْمُرْ لَیْلِی بِإِیقَاظِی فِیهِ لِعِبَادَتِکَ وَ تَفَرُّدِی بِالتَّهَجُّدِ لَکَ وَ تَجَرُّدِی بِسُکُونِی إِلَیْکَ‏

 بار خدایا، شبم را آباد دار:به بیدار ماندنم براى عبادت تو و شب - زنده ‏داریم در تنهایى براى تو و بریدن از همگان و آرامش یافتن تنها به تو

وَ إِنْزَالِ حَوَائِجِی بِکَ وَ مُنَازَلَتِی إِیَّاکَ فِی فَکَاکِ رَقَبَتِی مِنْ نَارِکَ وَ إِجَارَتِی مِمَّا فِیهِ أَهْلُهَا مِنْ عَذَابِکَ‏

 و آوردن حوایج به درگاه تو و اصرار در طلب براى رهاییم از آتش جهنم و زنهار دادنم از عذابى که گنه کاران در آن گرفتارند.

وَ لاَ تَذَرْنِی فِی طُغْیَانِی عَامِهاً وَ لاَ فِی غَمْرَتِی سَاهِیاً حَتَّى حِینٍ وَ لاَ تَجْعَلْنِی عِظَةً لِمَنِ اتَّعَظَ وَ لاَ نَکَالاً لِمَنِ اعْتَبَرَ وَ لاَ فِتْنَةً لِمَنْ نَظَرَ

اى خداوند، مرا در وادى عصیان سرگشته رها مکن و تا زنده ‏ام در ورطه سهو و بى ‏خبریم وامگذار و مرا به حالى میفکن که دیگران از من پند گیرند یا سبب عبرت همگان شوم یا کسى در من بنگرد و گمراه شود.

وَ لاَ تَمْکُرْ بِی فِیمَنْ تَمْکُرُ بِهِ وَ لاَ تَسْتَبْدِلْ بِی غَیْرِی وَ لاَ تُغَیِّرْ لِی اسْماً وَ لاَ تُبَدِّلْ لِی جِسْماً

 و در زمره کسانى که با آنان مکر میکنى، با من مکر مکن و دیگرى را به جاى من مگزین و نامم را به طومار گنهکاران مبر و تنم را در کشاکش گرفتاریهاى این جهانى و عذابهاى آن جهانى دیگرگون منماى‏

وَ لاَ تَتَّخِذْنِی هُزُواً لِخَلْقِکَ وَ لاَ سُخْرِیّاً لَکَ وَ لاَ تَبَعاً إِلاَّ لِمَرْضَاتِکَ وَ لاَ مُمْتَهَناً إِلاَّ بِالاِنْتِقَامِ لَکَ‏

 و مرا مضحکه مردم قرار مده و مسخره درگاه خود مساز. چنان کن که پیوسته در جست‏وجوى خشنودى تو باشم و در تلاش براى انتقامجویى از دشمنان تو.

وَ أَوْجِدْنِی بَرْدَ عَفْوِکَ وَ حَلاَوَةَ رَحْمَتِکَ وَ رَوْحِکَ وَ رَیْحَانِکَ وَ جَنَّةِ نَعِیمِکَ‏

 بار خدایا، خنکى عفوت را، حلاوت رحمتت را، روح و ریحان و بهشت پر نعمتت را ارزانى من دار

وَ أَذِقْنِی طَعْمَ الْفَرَاغِ لِمَا تُحِبُّ بِسَعَةٍ مِنْ سَعَتِکَ وَ الاِجْتِهَادِ فِیمَا یُزْلِفُ لَدَیْکَ وَ عِنْدَکَ وَ أَتْحِفْنِی بِتُحْفَةٍ مِنْ تُحَفَاتِکَ‏

 و از فضل خویش به من بچشان طعم فراغت را در گزاردن آنچه تو دوست مى‏ دارى و طعم مجاهدت را در آنچه موجب تقرب به درگاه توست و مرا تحفه‏ اى کرامند عطا کن.

وَ اجْعَلْ تِجَارَتِی رَابِحَةً وَ کَرَّتِی غَیْرَ خَاسِرَةٍ وَ أَخِفْنِی مَقَامَکَ وَ شَوِّقْنِی لِقَاءَکَ‏

 بار خدایا، چنان کن که در تجارتم سود برم و بى ‏هیچ زیان باز گردم و خوف ایستادن و پاسخ گفتن در روز باز جست را در دل من افکن و به دیدار خود مشتاق فرماى‏

وَ تُبْ عَلَیَّ تَوْبَةً نَصُوحاً لاَ تُبْقِ مَعَهَا ذُنُوباً صَغِیرَةً وَ لاَ کَبِیرَةً وَ لاَ تَذَرْ مَعَهَا عَلاَنِیَةً وَ لاَ سَرِیرَةً

 و به توبه ‏اى بى ‏بازگشت که پس از آن نه گناه خردم باقى ماند نه گناه بزرگ، نه گناه آشکار و نه گناه پنهان، توفیق ده.

وَ انْزِعِ الْغِلَّ مِنْ صَدْرِی لِلْمُؤْمِنِینَ وَ اعْطِفْ بِقَلْبِی عَلَى الْخَاشِعِینَ وَ کُنْ لِی کَمَا تَکُونُ لِلصَّالِحِینَ‏

 بیخ کینه مؤمنان از سینه من برکن. قلبم را با مردمان فروتن مهربان گردان. با من چنان باش که با صالحان هستى.

وَ حَلِّنِی حِلْیَةَ الْمُتَّقِینَ وَ اجْعَلْ لِی لِسَانَ صِدْقٍ فِی الْغَابِرِینَ وَ ذِکْراً نَامِیاً فِی الْآخِرِینَ وَ وَافِ بِی عَرْصَةَ الْأَوَّلِینَ‏

 به زیور پرهیزگارانم بیاراى. نام نیک من بر زبان آیندگان جارى گردان آوازه من در میان معاصران به نیکى بلند نماى و در روز رستاخیز مرا در زمره آنان که با پیامبر تو مهاجرت کردند در آور.

وَ تَمِّمْ سُبُوغَ نِعْمَتِکَ عَلَیَّ وَ ظَاهِرْ کَرَامَاتِهَا لَدَیَّ امْلَأْ مِنْ فَوَائِدِکَ یَدَیَّ وَ سُقْ کَرَائِمَ مَوَاهِبِکَ إِلَیَ‏

 بار خدایا، مرا فراخى نعمت ده به حد کمال و کرامتهاى آن از پى یکدیگر به من ارزانى دار. دستان من از عطاى خود پر کن و مواهب کرامند خویش به سوى من روان دار.

وَ جَاوِرْ بِیَ الْأَطْیَبِینَ مِنْ أَوْلِیَائِکَ فِی الْجِنَانِ الَّتِی زَیَّنْتَهَا لِأَصْفِیَائِکَ وَ جَلِّلْنِی شَرَائِفَ نِحَلِکَ فِی الْمَقَامَاتِ الْمُعَدَّةِ لِأَحِبَّائِکَ‏

 مرا در بهشتى که براى برگزیدگان خویش آراسته ‏اى، در جوار اولیاى پاک خود جاى ده. تشریف عطاى خویش بر من بپوشان و در منازلى که براى دوستانت مهیا ساخته‏اى مکان ده.

وَ اجْعَلْ لِی عِنْدَکَ مَقِیلاً آوِی إِلَیْهِ مُطْمَئِنّاً وَ مَثَابَةً أَتَبَوَّؤُهَا وَ أَقَرُّ عَیْناً وَ لاَ تُقَایِسْنِی بِعَظِیمَاتِ الْجَرَائِرِ

 براى من مکانى مطمئن که در آن آرام گیرم و جایى که در آن مسکن گزینم و دلم شاد شود، برگزین. اى خداوند، کیفر مرا با گناهان بزرگى که مرتکب شده ‏ام برابر منماى‏

وَ لاَ تُهْلِکْنِی یَوْمَ تُبْلَى السَّرَائِرُ وَ أَزِلْ عَنِّی کُلَّ شَکٍّ وَ شُبْهَةٍ وَ اجْعَلْ لِی فِی الْحَقِّ طَرِیقاً مِنْ کُلِّ رَحْمَةٍ

 و در آن روز که اسرار آشکار مى ‏شود هلاکم مکن. هر شک و شبهتى از دلم بزداى. از دروازه‏ هاى رحمت راه من به حق بگشاى.

وَ أَجْزِلْ لِی قِسَمَ الْمَوَاهِبِ مِنْ نَوَالِکَ وَ وَفِّرْ عَلَیَّ حُظُوظَ الْإِحْسَانِ مِنْ إِفْضَالِکَ‏

 سهم مرا از مواهب نعم خود افزون فرماى و از سر افضال خویش نصیبم را از احسان و بخشش خود فراوان گردان.

وَ اجْعَلْ قَلْبِی وَاثِقاً بِمَا عِنْدَکَ وَ هَمِّی مُسْتَفْرَغاً لِمَا هُوَ لَکَ وَ اسْتَعْمِلْنِی بِمَا تَسْتَعْمِلُ بِهِ خَالِصَتَکَ‏

 بار خدایا، دلم را به آنچه در نزد توست آرام و مطمئن نماى و همه قصد مرا ویژه اعمالى ساز که رضاى تو در آن باشد و مرا به کارى برگمار که خاصان درگاهت را بر آن مى ‏گمارى.

وَ أَشْرِبْ قَلْبِی عِنْدَ ذُهُولِ الْعُقُولِ طَاعَتَکَ وَ اجْمَعْ لِیَ الْغِنَى وَ الْعَفَافَ وَ الدَّعَةَ وَ الْمُعَافَاةَ وَ الصِّحَّةَ وَ السَّعَةَ وَ الطُّمَأْنِینَةَ وَ الْعَافِیَةَ

 چون خردها به غفلت افتند، تو دل مرا به آب طاعت خویش سیراب فرماى و توانگرى و عفت و آسایش و بى‏ گزندى و تندرستى و فراخى در روزى و آرامش و عافیت را همه یکجا نصیب من گردان.

وَ لاَ تُحْبِطْ حَسَنَاتِی بِمَا یَشُوبُهَا مِنْ مَعْصِیَتِکَ وَ لاَ خَلَوَاتِی بِمَا یَعْرِضُ لِی مِنْ نَزَغَاتِ فِتْنَتِکَ‏

 حسنات مرا با معصیتى که به آن آمیخته گردد تباه منماى. خلوتهایم را به خیالات ناپسندى که براى آزمایش بر دل من مى ‏فرستى بر هم مزن.

وَ صُنْ وَجْهِی عَنِ الطَّلَبِ إِلَى أَحَدٍ مِنَ الْعَالَمِینَ وَ ذُبِّنِی عَنِ الْتِمَاسِ مَا عِنْدَ الْفَاسِقِینَ‏

 آبروى مرا حفظ کن که چیزى از مردم زمانه نخواهم و مرا از خواهش فاسقان باز دار.

وَ لاَ تَجْعَلْنِی لِلظَّالِمِینَ ظَهِیراً وَ لاَ لَهُمْ عَلَى مَحْوِ کِتَابِکَ یَداً وَ نَصِیراً وَ حُطْنِی مِنْ حَیْثُ لاَ أَعْلَمُ حِیَاطَةً تَقِینِی بِهَا

 پشتیبان ستمگرانم قرار مده و مرا از همدلى و همدستى با آنان در محو کتاب خود در امان دار. محافظتم کن، آن سان که خود ندانم و از هر بد در امان باشم.

وَ افْتَحْ لِی أَبْوَابَ تَوْبَتِکَ وَ رَحْمَتِکَ وَ رَأْفَتِکَ وَ رِزْقِکَ الْوَاسِعِ إِنِّی إِلَیْکَ مِنَ الرَّاغِبِینَ وَ أَتْمِمْ لِی إِنْعَامَکَ إِنَّکَ خَیْرُ الْمُنْعِمِینَ‏

 درهاى توبه و رحمت و رأفت و رزق فراوان خود به رویم بگشاى، که من از روى آورندگان به درگاه توام. بار خدایا، نعمتت را بر من تمام کن، که تو بهترین نعمت دهندگانى.

وَ اجْعَلْ بَاقِیَ عُمُرِی فِی الْحَجِّ وَ الْعُمْرَةِ ابْتِغَاءَ وَجْهِکَ یَا رَبَّ الْعَالَمِینَ‏

 براى خشنودى خود، باقى عمر مرا در حج و عمره سپرى ساز، اى پروردگار جهانیان.

وَ صَلَّى اللَّهُ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِهِ الطَّیِّبِینَ الطَّاهِرِینَ وَ السَّلاَمُ عَلَیْهِ وَ عَلَیْهِمْ أَبَدَ الْآبِدِینَ‏

و خدا بر محمد و آل او که (از آلودگى) پاک و (از نقائص) پاکیزه‏ اند رحمت فرستد، و همیشه بر او و بر ایشان درود باد