مناجات امید واران

یَا مَنْ إِذَا سَأَلَهُ عَبْدٌ أَعْطَاهُ وَ إِذَا أَمَّلَ مَا عِنْدَهُ بَلَّغَهُ مُنَاهُ

اى آن‏که هرگاه بنده‏ اى از او بخواهد عطایش کند، و هرگاه چیزى را که نزد اوست آرزو کند به آرزویش برساند،

وَ إِذَا أَقْبَلَ عَلَیْهِ قَرَّبَهُ وَ أَدْنَاهُ وَ إِذَا جَاهَرَهُ بِالْعِصْیَانِ سَتَرَ عَلَى ذَنْبِهِ وَ غَطَّاهُ

و زمانى که به او روى آور مقرّب و نزدیکش کند، و گاهى که تظاهر به گناه کند گناهش را پرده ‏پوشى نماید،

وَ إِذَا تَوَکَّلَ عَلَیْهِ أَحْسَبَهُ وَ کَفَاهُ

و آنگاه که بر او توکل نماید او را بس باشد و کفایت کند،

إِلَهِی مَنِ الَّذِی نَزَلَ بِکَ مُلْتَمِسا قِرَاکَ فَمَا قَرَیْتَهُ

خداى من کیست که بر آستانت وارد شده و خواهان مهمان‏پذیرى ‏ات باشد و تو از او پذیرایى نکرده باشى،

وَ مَنِ الَّذِی أَنَاخَ بِبَابِکَ مُرْتَجِیا نَدَاکَ فَمَا أَوْلَیْتَهُ

و کیست که مرکب حاجت را با امید به‏ سخاوتت به درگاهت خوابانده باشد و تو احسانش ننموده باشى

أَ یَحْسُنُ أَنْ أَرْجِعَ عَنْ بَابِکَ بِالْخَیْبَةِ مَصْرُوفا وَ لَسْتُ أَعْرِفُ سِوَاکَ مَوْلًى بِالْإِحْسَانِ مَوْصُوفا

آیا خوشایند است که از درگاهت با محرومیت بازگردم، درحالى ‏که جز تو سرورى که به‏ احسان متصّف باشد نشناسم،

کَیْفَ أَرْجُو غَیْرَکَ وَ الْخَیْرُ کُلُّهُ بِیَدِکَ وَ کَیْفَ أُؤَمِّلُ سِوَاکَ وَ الْخَلْقُ وَ الْأَمْرُ لَکَ

چگونه به غیر تو امید بندم درحالى ‏که هر خوبى به دست توست، و چگونه جز تو را آرزو کنم درحالى‏ که‏ آفرینش و فرمان خاص تو است،

أَ أَقْطَعُ رَجَائِی مِنْکَ وَ قَدْ أَوْلَیْتَنِی مَا لَمْ أَسْأَلْهُ مِنْ فَضْلِکَ

آیا امیدم را از تو ببرم درحالى که از روى احسان آنچه که از تو نخواستم به من عطا فرمودى‏

أَمْ تُفْقِرُنِی إِلَى مِثْلِی وَ أَنَا أَعْتَصِمُ بِحَبْلِکَ

یا آیا به مانند خودم محتاج مى‏ کنى درحالى‏ که به رشته محکمت چنگ مى ‏زنم،

یَا مَنْ سَعَدَ بِرَحْمَتِهِ الْقَاصِدُونَ وَ لَمْ یَشْقَ بِنَقِمَتِهِ الْمُسْتَغْفِرُونَ،

اى آن‏که قصد کنندگان به رحمتش خوشبخت شدند، و آمرزش‏ خواهان به انتقامش بدبخت نشدند،

کَیْفَ أَنْسَاکَ وَ لَمْ تَزَلْ ذَاکِرِی وَ کَیْفَ أَلْهُو عَنْکَ وَ أَنْتَ مُرَاقِبِی

چگونه فراموشت کنم که همیشه به یادم بوده ‏اى، و چگونه از تو غافل شوم که تو نگهبانم هستى،

إِلَهِی بِذَیْلِ کَرَمِکَ أَعْلَقْتُ یَدِی وَ لِنَیْلِ عَطَایَاکَ بَسَطْتُ أَمَلِی

خداى من دستم را به دامن کرمت آویختم، و براى رسیدن به عطایت سفره آرزویم را گستردم،

فَأَخْلِصْنِی بِخَالِصَةِ تَوْحِیدِکَ وَ اجْعَلْنِی مِنْ صَفْوَةِ عَبِیدِکَ

مرا به خلوص توحیدت خالص کن، و از بندگان برگزیده ‏ات قرار ده،

یَا مَنْ کُلُّ هَارِبٍ إِلَیْهِ یَلْتَجِئُ وَ کُلُّ طَالِبٍ إِیَّاهُ یَرْتَجِی یَا خَیْرَ مَرْجُوٍّ

اى آن‏که هر گریزانى به او پناه مى ‏جوید، و هر جوینده ‏اى به او امید مى ‏بندد، اى بهترین امیدبخش،

وَ یَا أَکْرَمَ مَدْعُوٍّ وَ یَا مَنْ لا یُرَدُّ سَائِلُهُ [یَرُدُّ سَائِلَهُ‏] وَ لا یُخَیَّبُ آمِلُهُ [یُخَیِّبُ آمِلَهُ‏]

اى کریم ‏ترین خوانده، اى آن‏که پرسنده‏ اش برگردانده نشود، و آرزومندش محروم نگردد،

یَا مَنْ بَابُهُ مَفْتُوحٌ لِدَاعِیهِ وَ حِجَابُهُ مَرْفُوعٌ لِرَاجِیهِ

اى آن‏که در رحمتش به روى خوانندگان باز است، و پرده درگاهش براى امیدواران گشوده است،

أَسْأَلُکَ بِکَرَمِکَ أَنْ تَمُنَّ عَلَیَّ مِنْ عَطَائِکَ بِمَا تَقِرُّ [تَقَرُّ] بِهِ عَیْنِی

از تو مى ‏خواهم به بزرگواریت‏ که ببخشى از عطاى خود بر من آنچنان‏که دیده ‏ام به آن روشن شود،

وَ مِنْ رَجَائِکَ بِمَا تَطْمَئِنُّ بِهِ نَفْسِی وَ مِنَ الْیَقِینِ بِمَا تُهَوِّنُ بِهِ عَلَیَّ مُصِیبَاتِ الدُّنْیَا

 و از امید به تو سرشارم سازى به اندازه‏ اى که نهادم آرامش یابد، و از یقین‏ آنچنان بر من منّت نهى که با آن ناگواری هاى دنیا را برایم آسان نمایى،

وَ تَجْلُو بِهِ عَنْ بَصِیرَتِی غَشَوَاتِ الْعَمَى بِرَحْمَتِکَ یَا أَرْحَمَ الرَّاحِمِینَ

و با آن از دیدگانم دلم پرده‏ هاى نابینایى را برگیرى‏ به مهربانى ‏ات اى مهربان‏ترین مهربانان.