دعای اعتراف به گناه و طلب توبه از خدا

اَللَّهُمَّ إِنَّهُ یَحْجُبُنِی عَنْ مَسْأَلَتِکَ خِلاَلٌ ثَلاَثٌ وَ تَحْدُونِی عَلَیْهَا خَلَّةٌ وَاحِدَةٌ

 اى خداوند، سه خصلت است که مرا باز مى ‏دارد تا از تو چیزى خواهم و تنها یک خصلت است که مرا بر آن مى ‏دارد.

یَحْجُبُنِی أَمْرٌ أَمَرْتَ بِهِ فَأَبْطَأْتُ عَنْهُ وَ نَهْیٌ نَهَیْتَنِی عَنْهُ فَأَسْرَعْتُ إِلَیْهِ وَ نِعْمَةٌ أَنْعَمْتَ بِهَا عَلَیَّ فَقَصَّرْتُ فِی شُکْرِهَا

 آن سه: یکى فرمانى که داده‏ اى و من در گزاردن آن درنگ کرده‏ ام، دیگر، کارى که مرا از آن نهى فرموده‏ اى و من در به جا آوردن آن شتابیده ‏ام؛ سه دیگر، نعمتى که مرا ارزانى داشته‏ اى و من در سپاس آن قصور ورزیده ‏ام.

وَ یَحْدُونِی عَلَى مَسْأَلَتِکَ تَفَضُّلُکَ عَلَى مَنْ أَقْبَلَ بِوَجْهِهِ إِلَیْکَ وَ وَفَدَ بِحُسْنِ ظَنِّهِ إِلَیْکَ إِذْ جَمِیعُ إِحْسَانِکَ تَفَضُّلٌ وَ إِذْ کُلُّ نِعَمِکَ ابْتِدَاءٌ

 و اما آن یک خصلت که مرا وا مى‏ دارد تا از تو چیزى خواهم تفضل توست به کسى که روى به درگاه تو آرد و با امیدى نیکو به سوى تو آید، که هر احسان که کنى از روى تفضل است و هر نعمت که دهى بى‏ هیچ سابقه.

فَهَا أَنَا ذَا یَا إِلَهِی وَاقِفٌ بِبَابِ عِزِّکَ وُقُوفَ الْمُسْتَسْلِمِ الذَّلِیلِ وَ سَائِلُکَ عَلَى الْحَیَاءِ مِنِّی سُؤَالَ الْبَائِسِ الْمُعِیلِ‏

 و این منم، اى خداوند من، که بر درگاه عز تو ایستاده ‏ام، آن سان که تسلیم شونده به مذلت نشسته اى. در عین شرم‏زدگى، چون بینوایان عیالمند دست سؤال دراز کرده ‏ام.

مُقِرٌّ لَکَ بِأَنِّی لَمْ أَسْتَسْلِمْ وَقْتَ إِحْسَانِکَ إِلاَّ بِالْإِقْلاَعِ عَنْ عِصْیَانِکَ وَ لَمْ أَخْلُ فِی الْحَالاَتِ کُلِّهَا مِنِ امْتِنَانِکَ‏

 اقرار مى ‏کنم که به تسلیم در برابر احسان تو کارى نکرده ‏ام جز آن که از عصیان تو چشم پوشیده ‏ام و در همه حال از نعمتهاى تو بى ‏بهره نبوده‏ ام.

فَهَلْ یَنْفَعُنِی یَا إِلَهِی إِقْرَارِی عِنْدَکَ بِسُوءِ مَا اکْتَسَبْتُ‏

 آیا، اى خداوند من، همین که به درگاه تو به اعمال ناپسند خود اقرار کنم مرا سودمند است؟

وَ هَلْ یُنْجِینِی مِنْکَ اعْتِرَافِی لَکَ بِقَبِیحِ مَا ارْتَکَبْتُ‏

 و آیا همین که به درگاه تو به زشتى کردار خویش معترف آیم، رهایى خواهم یافت؟

أَمْ أَوْجَبْتَ لِی فِی مَقَامِی هَذَا سُخْطَکَ أَمْ لَزِمَنِی فِی وَقْتِ دُعَایَ مَقْتُکَ‏

 یا در همین جا که ایستاده ‏ام خشم خود بر من گماشته ‏اى، یا در همین هنگام که دست دعا به سوى تو بر داشته ‏ام، غضب خود قرین من ساخته ‏اى؟

سُبْحَانَکَ لاَ أَیْئَسُ مِنْکَ وَ قَدْ فَتحْتَ لِی بَابَ التَّوْبَةِ إِلَیْکَ بَلْ أَقُولُ مَقَالَ الْعَبْدِ الذَّلِیلِ الظَّالِمِ لِنَفْسِهِ الْمُسْتَخِفِّ بِحُرْمَةِ رَبِّهِ‏

 اى خداوند، از تو نومید نمى ‏شوم، زیرا در توبه به روى من گشوده ‏اى، بلکه به درگاه تو مى ‏نالم:به سان بنده ‏اى ذلیل و بر خود ستم کرده و حرمت پروردگار خود شکسته،

اَلَّذِی عَظُمَتْ ذُنُوبُهُ فَجَلَّتْ وَ أَدْبَرَتْ أَیَّامُهُ فَوَلَّتْ‏

 آن که گناهانش افزون است و افزون‏تر نماید و روزگارش روى به ادبار نهاده و در گذشته است،

حَتَّى إِذَا رَأَى مُدَّةَ الْعَمَلِ قَدِ انْقَضَتْ وَ غَایَةَ الْعُمُرِ قَدِ انْتَهَتْ وَ أَیْقَنَ أَنَّهُ لاَ مَحِیصَ لَهُ مِنْکَ وَ لاَ مَهْرَبَ لَهُ عَنْکَ‏

 چندان که زمان عمل را پایان یافته بیند و عمر را به نهایت رسیده، و یقین کند که جز تواش پناهى نیست و از تو گریختن نتواند

تَلَقَّاکَ بِالْإِنَابَةِ وَ أَخْلَصَ لَکَ التَّوْبَةَ فَقَامَ إِلَیْکَ بِقَلْبٍ طَاهِرٍ نَقِیٍّ ثُمَّ دَعَاکَ بِصَوْتٍ حَائِلٍ خَفِیٍ‏

 اینک دست انابت به سوى تو برداشته و از روى اخلاص به درگاه تو توبه مى ‏کند و با دلى پاک در مقام قرب تو ایستاده است و با آوازى نجواگونه و آهسته با تو راز مى ‏گوید.

قَدْ تَطَأْطَأَ لَکَ فَانْحَنَى وَ نَکَّسَ رَأْسَهُ فَانْثَنَى قَدْ أَرْعَشَتْ خَشْیَتُهُ رِجْلَیْهِ وَ غَرَّقَتْ دُمُوعُهُ خَدَّیْهِ یَدْعُوکَ‏

 به تواضع قامت خم کرده و سر فرو داشته و پیکر چنبر نموده است. از بیم، پاهایش مى ‏لرزد و سرشکش گونه‏ هایش را غرقه ساخته است. تو را ندا مى ‏دهد

بِیَا أَرْحَمَ الرَّاحِمِینَ وَ یَا أَرْحَمَ مَنِ انْتَابَهُ الْمُسْتَرْحِمُونَ‏

 که:اى مهربان‏ترین مهربانان، اى مهربان‏ترین کسى که مقصد جویندگان رحمتى،

وَ یَا أَعْطَفَ مَنْ أَطَافَ بِهِ الْمُسْتَغْفِرُونَ وَ یَا مَنْ عَفْوُهُ أَکْثرُ مِنْ نَقِمَتِهِ وَ یَا مَنْ رِضَاهُ أَوْفَرُ مِنْ سَخَطِهِ‏

 و اى صاحب عطوفتى که مقصود پویندگان استغفارى، اى خداوندى که عفوت از انتقام بیش است و خشنودیت از خشم افزون،

وَ یَا مَنْ تَحَمَّدَ إِلَى خَلْقِهِ بِحُسْنِ التَّجَاوُزِ وَ یَا مَنْ عَوَّدَ عِبَادَهُ قَبُولَ الْإِنَابَةِ

 اى خداوندى که از گناهان خلق نیکو در مى ‏گذرى و از این رو زیر بار منت تو هستند، اى خداوندى که بندگان خویش را به پذیرش توبه خوگر کرده ‏اى‏

وَ یَا مَنِ اسْتَصْلَحَ فَاسِدَهُمْ بِالتَّوْبَةِ وَ یَا مَنْ رَضِیَ مِنْ فِعْلِهِمْ بِالْیَسِیرِ وَ مَنْ کَافَى قَلِیلَهُمْ بِالْکَثِیرِ

 و ناصالحانشان را به توبه به صلاح مى ‏آورى، اى خداوندى که به اندکى از اعمال نیک آنان خشنود مى ‏گردى و عملى اندکشان را پاداشى گران عنایت مى‏ کنى،

وَ یَا مَنْ ضَمِنَ لَهُمْ إِجَابَةَ الدُّعَاءِ وَ یَا مَنْ وَعَدَهُمْ عَلَى نَفْسِهِ بِتَفَضُّلِهِ حُسْنَ الْجَزَاءِ

 اى خداوندى که اجابت دعاى ایشان را التزام کرده ‏اى و به تفضل خویش جزاى نیکشان وعده داده ‏اى،

مَا أَنَا بِأَعْصَى مَنْ عَصَاکَ فَغَفَرْتَ لَهُ وَ مَا أَنَا بِأَلْوَمِ مَنِ اعْتَذَرَ إِلَیْکَ فَقَبِلْتَ مِنْهُ وَ مَا أَنَا بِأَظْلَمِ مَنْ تَابَ إِلَیْکَ فَعُدْتَ عَلَیْهِ‏

 من گناهکارترین گناهکارانى که آمرزیده ‏اى نیستم، من نکوهیده‏ ترین عذرخواهانى که از تو پوزش خواسته ‏اند و تو پذیرفته ‏اى نیستم، من ستمکارترین ستمکارانى که به درگاه تو توبه کرده ‏اند و به احسانشان نواخته ‏اى نیستم.

أَتُوبُ إِلَیْکَ فِی مَقَامِی هَذَا تَوْبَةَ نَادِمٍ عَلَى مَا فَرَطَ مِنْهُ مُشْفِقٍ مِمَّا اجْتَمَعَ عَلَیْهِ خَالِصِ الْحَیَاءِ مِمَّا وَقَعَ فِیهِ‏

 در این مکان که ایستاده ‏ام به درگاه تو توبه مى ‏کنم؛ توبه کسى که از افراط در گناه نادم شده و از آن بار گران معاصى که بر گردن دارد ترسان است و از ورطه‏ اى که در آن افتاده سخت شرمنده است.

عَالِمٍ بِأَنَّ الْعَفْوَ عَنِ الذَّنْبِ الْعَظِیمِ لاَ یَتَعَاظَمُکَ وَ أَنَّ التَّجَاوُزَ عَنِ الْإِثْمِ الْجَلِیلِ لاَ یَسْتَصْعِبُکَ‏

 مى‏ داند که تو عفو کردن از گناهان بزرگ را بزرگ نمى‏شمارى و گذشت از خطاى عظیم دشوارت نمى ‏نماید

وَ أَنَّ احْتِمَالَ الْجِنَایَاتِ الْفَاحِشَةِ لاَ یَتَکَأَّدُکَ وَ أَنَّ أَحَبَّ عِبَادِکَ إِلَیْکَ مَنْ تَرَکَ الاِسْتِکْبَارَ عَلَیْکَ وَ جَانَبَ الْإِصْرَارَ وَ لَزِمَ الاِسْتِغْفَارَ

 و تحمل خطاهاى فاحش ما بر تو گران نمى ‏آید و محبوب‏ترین بندگان تو بنده ‏اى است که در برابر تو گردنکشى فروهلد و از اصرار بر گناه دورى جوید و همواره از تو آمرزش خواهد.

وَ أَنَا أَبْرَأُ إِلَیْکَ مِنْ أَنْ أَسْتَکْبِرَ وَ أَعُوذُ بِکَ مِنْ أَنْ أُصِرَّ وَ أَسْتَغْفِرُکَ لِمَا قَصَّرْتُ فِیهِ وَ أَسْتَعِینُ بِکَ عَلَى مَا عَجَزْتُ عَنْهُ‏

 اى خداوند، از گردنکشى در برابر تو بیزارى مى ‏جویم و از اصرار در گناه به تو پناه مى ‏آورم و از هر قصور که ورزیده ‏ام آمرزش مى ‏خواهم و در هر خدمت که فرومانم از تو یارى مى‏ طلبم.

اَللَّهُمَّ صَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِهِ وَ هَبْ لِی مَا یَجِبُ عَلَیَّ لَکَ وَ عَافِنِی مِمَّا أَسْتَوْجِبُهُ مِنْکَ وَ أَجِرْنِی مِمَّا یَخَافُهُ أَهْلُ الْإِسَاءَةِ

 اى خداوند درود بفرست بر محمد و خاندانش و هر حقى را که اداى آن بر من واجب است بر من ببخش، هر خطایى را که مستوجب عقوبت توست بر من ببخشاى و مرا از آنچه گناهکاران را وحشت است پناه ده،

فَإِنَّکَ مَلِی‏ءٌ بِالْعَفْوِ مَرْجُوٌّ لِلْمَغْفِرَةِ مَعْرُوفٌ بِالتَّجَاوُزِ لَیْسَ لِحَاجَتِی مَطْلَبٌ سِوَاکَ وَ لاَ لِذَنْبِی غَافِرٌ غَیْرُکَ حَاشَاکَ‏

 زیرا تو همه عفو و بخشایشى، در تو امید مغفرت است و خود به گذشت و بخشایش شناخته ‏اى. جز تو به کس حاجت نبرم و گناهانم را جز تو آمرزنده ‏اى نیست. نه، هرگز.

وَ لاَ أَخَافُ عَلَى نَفْسِی إِلاَّ إِیَّاکَ إِنَّکَ أَهْلُ التَّقْوَى وَ أَهْلُ الْمَغْفِرَةِ صَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ

 بر خود بیمناکم و این بیم جز از تو نیست، که تنها تویى که باید از تو ترسید و تنها تویى که باید از تو آمرزش طلبید. اى خداوند، بر محمد و خاندانش او درود بفرست‏

وَ اقْضِ حَاجَتِی وَ أَنْجِحْ طَلِبَتِی وَ اغْفِرْ ذَنْبِی وَ آمِنْ خَوْفَ نَفْسِی إِنَّکَ عَلَى کُلِّ شَیْ‏ءٍ قَدِیرٌ وَ ذَلِکَ عَلَیْکَ یَسِیرٌ آمِینَ رَبَّ الْعَالَمِینَ‏

 و حاجت من برآور، خواهش من روا فرماى، گناه من بیامرز، مرا از ترس ایمن گردان، که تو بر هر چیزى توانایى و این بر تو آسان است. آمین رب العالمین.