مناجات مشتاقان

إِنْ کَانَ قَلَّ زَادِی فِی الْمَسِیرِ إِلَیْکَ فَلَقَدْ حَسُنَ ظَنِّی بِالتَّوَکُّلِ عَلَیْکَ

خدایا هرچند در آمدن به سویت توشه ‏ام اندک است ولى گمانم بر توکّل به تو همواره نیکو است،

وَ إِنْ کَانَ جُرْمِی قَدْ أَخَافَنِی مِنْ عُقُوبَتِکَ فَإِنَّ رَجَائِی قَدْ أَشْعَرَنِی بِالْأَمْنِ مِنْ نِقْمَتِکَ

و هرچند گناهم مرا از عذاب تو به هراس افکنده، ولى چشم امیدم ایمنى از انتقامت را به من خبر مى‏ دهد،

وَ إِنْ کَانَ ذَنْبِی قَدْ عَرَضَنِی لِعِقَابِکَ فَقَدْ آذَنَنِی حُسْنُ ثِقَتِی بِثَوَابِکَ

و هرچند نافرمانى ‏ام مرا را در معرض عذابت قرار داده ولی حسن اعتمادم مرا به پاداشت آگاهى مى‏ دهد،

وَ إِنْ أَنَامَتْنِی الْغَفْلَةُ عَنِ الاسْتِعْدَادِ لِلِقَائِکَ فَقَدْ نَبَّهَتْنِی الْمَعْرِفَةُ بِکَرَمِکَ وَ آلائِکَ

و هرچند بى‏ خبرى مرا از آمادگى براى دیدارت به خواب غفلت انداخته ولى آشنایى به کرم و عطاهایت مرا بیدار نموده است،

وَ إِنْ أَوْحَشَ مَا بَیْنِی وَ بَیْنَکَ فَرْطُ الْعِصْیَانِ وَ الطُّغْیَانِ فَقَدْ آنَسَنِی بُشْرَى الْغُفْرَانِ وَ الرِّضْوَانِ.

و اگر زیاده ‏روى در گناه و سرکشى، میانه من و تو را تیره ساخته ولى مژده آمرزش و خشنودى ‏ات با من انس‏ گرفته است.

أَسْأَلُکَ بِسُبُحَاتِ وَجْهِکَ وَ بِأَنْوَارِ قُدْسِکَ وَ أَبْتَهِلُ إِلَیْکَ بِعَوَاطِفِ رَحْمَتِکَ

از تو مى ‏خواهم به درخشش هاى جلوه ‏ات و به انوار قدست، و هم به سویت زارى مى‏ کنم به عواطف‏ مهرت

وَ لَطَائِفِ بِرِّکَ أَنْ تُحَقِّقَ ظَنِّی بِمَا أُؤَمِّلُهُ مِنْ جَزِیلِ إِکْرَامِکَ وَ جَمِیلِ إِنْعَامِکَ

و لطایف احسانت، که تحقق بخشى گمانم را در آنچه از تو آرزومندم از بزرگى اکرامت و زیبایى‏ انعامت،

فِی الْقُرْبَى مِنْکَ وَ الزُّلْفَى لَدَیْکَ وَ التَّمَتُّعِ بِالنَّظَرِ إِلَیْکَ

در راه تقرّب به تو و نزدیکى به درگاهت و بهره ‏مندى از نگاه به سویت،

وَ هَا أَنَا مُتَعَرِّضٌ لِنَفَحَاتِ رَوْحِکَ وَ عَطْفِکَ وَ مُنْتَجِعٌ غَیْثَ جُودِکَ وَ لُطْفِکَ فَارٌّ

هم اینک متعرّض‏ نسیم هاى رحمت و توّجه تو، و خواهان باران جود و لطف بى‏ پایان تو مى ‏باشم،

مِنْ سَخَطِکَ إِلَى رِضَاکَ هَارِبٌ مِنْکَ إِلَیْکَ رَاجٍ

و از خشمت به سوى خشنودى ‏ات‏ گریزان، و از تو به سوى خودت فرارى ‏ام،

أَحْسَنَ مَا لَدَیْکَ مُعَوِّلٌ عَلَى مَوَاهِبِکَ مُفْتَقِرٌ إِلَى رِعَایَتِکَ

نیکوترین چیزى را که نزد توست امید دارم، بر بخشش هایت اعتماد مى‏ نمایم، به عنایتت نیازمندم،

إِلَهِی مَا بَدَأْتَ بِهِ مِنْ فَضْلِکَ فَتَمِّمْهُ وَ مَا وَهَبْتَ لِی مِنْ کَرَمِکَ فَلا تَسْلُبْهُ

خدایا آنچه را از فضلت بر من آغاز کردى به انجام رسان، و آنچه را از کرمت به من دادى‏ از من مگیر،

وَ مَا سَتَرْتَهُ عَلَیَّ بِحِلْمِکَ فَلا تَهْتِکْهُ وَ مَا عَلِمْتَهُ مِنْ قَبِیحِ فِعْلِی فَاغْفِرْهُ

و آنچه را با بردبارى‏ ات بر من پوشاندى آشکار مکن، و آنچه را از زشتى کردارم دانستى بیامرز،

إِلَهِی اسْتَشْفَعْتُ بِکَ إِلَیْکَ ، وَ اسْتَجَرْتُ بِکَ مِنْکَ أَتَیْتُکَ طَامِعا فِی إِحْسَانِکَ

خداى از تو به تو شفاعت مى ‏جویم، و از تو به تو پناهنده مى‏ شوم، با امید بسیار به احسانت به سوى تو آمدم،

رَاغِبا فِی امْتِنَانِکَ مُسْتَسْقِیا وَابِلَ طَوْلِکَ مُسْتَمْطِرا غَمَامَ فَضْلِکَ طَالِبا

به خوبیهایت که بر من منّت گذارى دل‏بسته ‏ام، به فراوانى کرمت تشنه‏ ام، ابر فضلت را باران طلبم،

مَرْضَاتَکَ قَاصِدا جَنَابَکَ وَارِدا شَرِیعَةَ رِفْدِکَ مُلْتَمِسا سَنِیَّ الْخَیْرَاتِ مِنْ عِنْدِکَ

خشنودى‏ ات را خواهانم، آهنگ آستانت را دارم، به جویبار عطایت وارد آمدم، برترین خیرات را از پیشگاهت خواهشمندم،

وَافِدا إِلَى حَضْرَةِ جَمَالِکَ مُرِیدا وَجْهَکَ طَارِقا بَابَکَ مُسْتَکِینا لِعَظَمَتِکَ وَ جَلالِکَ

به جانب حضرت‏ جمالت روانم، ذاتت را اراده دارم، کوبنده در رحمتت هستم، درمانده‏ ام در برابر شکوه و جلالت،

فَافْعَلْ بِی مَا أَنْتَ أَهْلُهُ مِنَ الْمَغْفِرَةِ وَ الرَّحْمَةِ

با من از آمرزش و رحمت آنگونه کن که شایسته آنى

وَ لا تَفْعَلْ بِی مَا أَنَا أَهْلُهُ مِنَ الْعَذَابِ وَ النِّقْمَةِ بِرَحْمَتِکَ یَا أَرْحَمَ الرَّاحِمِینَ

و نه آنگونه که سزاوار عذاب و انتقامم، به مهربانى ‏ات اى مهربان‏ترین مهربانان.