مناجات المریدین (ارادتمندان)

سُبْحَانَکَ مَا أَضْیَقَ الطُّرُقَ عَلَى مَنْ لَمْ تَکُنْ دَلِیلَهُ

منزّهى تو، چه تنگ است راه ها بر کسى ‏که تو راهنمایش نباشى،

وَ مَا أَوْضَحَ الْحَقَّ عِنْدَ مَنْ هَدَیْتَهُ سَبِیلَهُ

و چه آشکار است حق نزد کسى‏ که راه را نشانش‏ دادى،

إِلَهِی فَاسْلُکْ بِنَا سُبُلَ الْوُصُولِ إِلَیْکَ وَ سَیِّرْنَا فِی أَقْرَبِ الطُّرُقِ لِلْوُفُودِ عَلَیْکَ

خدایا ما را به راه هاى رسیدن به سرایت بکشان، و ما را از نزدیک‏ترین راه هاى ورود به بارگاهت‏ ببر،

قَرِّبْ عَلَیْنَا الْبَعِیدَ وَ سَهِّلْ عَلَیْنَا الْعَسِیرَ الشَّدِیدَ

دور را بر ما نزدیک کن، و دشوار و سخت را بر ما آسان گردان،

وَ أَلْحِقْنَا بِعِبَادِکَ الَّذِینَ هُمْ بَالْبِدَارِ إِلَیْکَ یُسَارِعُونَ وَ بَابَکَ عَلَى الدَّوَامِ یَطْرُقُونَ

و ما را به آن بندگانت که با چالاکى به سویت مى‏ شتابند، و همواره در رحمتت را مى ‏کوبند ملحق نما،

وَ إِیَّاکَ فِی اللَّیْلِ وَ النَّهَارِ یَعْبُدُونَ وَ هُمْ مِنْ هَیْبَتِکَ

آنان‏که در هر شب و روز تو را عبادت مى ‏کنند، و از هیبتت در هراسند،

مُشْفِقُونَ الَّذِینَ صَفَّیْتَ لَهُمُ الْمَشَارِبَ وَ بَلَّغْتَهُمُ الرَّغَائِبَ ،

بندگانى که آبشخورها براى آنان زلال کردى و به خواسته‏ هایشان با کامیابى رساندى،

وَ أَنْجَحْتَ لَهُمُ الْمَطَالِبَ وَ قَضَیْتَ لَهُمْ مِنْ فَضْلِکَ الْمَآرِبَ

و آنان را بر جوینده‏ هایشان کامروا نمودى، و از روى فضلت حاجاتشان را برآوردى،

وَ مَلَأْتَ لَهُمْ ضَمَائِرَهُمْ مِنْ حُبِّکَ وَ رَوَّیْتَهُمْ مِنْ صَافِی شِرْبِکَ

و نهادشان را از محبّتت آکنده ساختى، و از زلال چشمه ‏ات سیرابشان نمودى،

فَبِکَ إِلَى لَذِیذِ مُنَاجَاتِکَ وَصَلُوا وَ مِنْکَ أَقْصَى مَقَاصِدِهِمْ حَصَّلُوا

اینان به وسیله تو به لذّت مناجاتت‏ دست یافتند، و از حسن عنایت تو دورترین مقاصدشان را فراچنگ آوردند،

فَیَا مَنْ هُوَ عَلَى الْمُقْبِلِینَ عَلَیْهِ مُقْبِلٌ وَ بِالْعَطْفِ عَلَیْهِمْ عَائِدٌ مُفْضِلٌ

اى کسى‏ که بر روى آورندگان بر خویش روى آورد و با مهرورزى بر ایشان روى ‏آور و بخشنده است،

وَ بِالْغَافِلِینَ عَنْ ذِکْرِهِ رَحِیمٌ رَءُوفٌ وَ بِجَذْبِهِمْ إِلَى بَابِهِ وَدُودٌ عَطُوفٌ

و به غفلت‏ ورزان از یادش دلسوز و مهربان است، و براى جلب آنان به درگاهش با محبّت و عطوف است،

أَسْأَلُکَ أَنْ تَجْعَلَنِی مِنْ أَوْفَرِهِمْ مِنْکَ حَظّا وَ أَعْلاهُمْ عِنْدَکَ مَنْزِلا

از تو مى‏ خواهم مرا از کسانى قرار دهى که بهره بیشترى از تو دارند، و برترین جایگاه را نزد تو نصیب خود ساخته‏ اند

وَ أَجْزَلِهِمْ مِنْ وُدِّکَ قِسْما وَ أَفْضَلِهِمْ فِی مَعْرِفَتِکَ نَصِیبا

و از دوستى‏ است سهم برجسته‏ ترى به آنان‏ رسیده، و در معرفتت بهره بیشترى نصیب آنان گشته است،

فَقَدِ انْقَطَعَتْ إِلَیْکَ هِمَّتِی وَ انْصَرَفَتْ نَحْوَکَ رَغْبَتِی

همانا همّتم از همه‏ جا بریده و تنها متوجّه تو گشته است، و رغبتم به جانب تو منصرف‏ شده است،

فَأَنْتَ لا غَیْرُکَ مُرَادِی وَ لَکَ لا لِسِوَاکَ سَهَرِی وَ سُهَادِی

پس تنها تو مراد منى نه غیر تو، و شب‏ زنده‏ دارى و بى‏ خوابى ‏ام تنها براى توست نه براى غیر تو،

وَ لِقَاؤُکَ قُرَّةُ عَیْنِی وَ وَصْلُکَ مُنَى نَفْسِی،

و دیدارت نور دیدگان من است‏ و وصالت آرزوى هستى ‏ام،

وَ إِلَیْکَ شَوْقِی وَ فِی مَحَبَّتِکَ وَلَهِی وَ إِلَى هَوَاکَ صَبَابَتِی

و تنها به سوى توست اشتیاقم، تنها در مسیر عشق توست شیفتگى ‏ام و در هواى توست دلدادگى‏ ام،

وَ رِضَاکَ بُغْیَتِی وَ رُؤْیَتُکَ حَاجَتِی وَ جِوَارُکَ طَلَبِی وَ قُرْبُکَ غَایَةُ سُؤْلِی

و خشنودى ‏ات مقصود من، و دیدارت نیاز من، و جوارت مطلوب من، و قربت نهایت خواسته من است،

وَ فِی مُنَاجَاتِکَ رَوْحِی وَ رَاحَتِی

آسودگى و راحتم‏ در راز و نیاز با توست،

وَ عِنْدَکَ دَوَاءُ عِلَّتِی وَ شِفَاءُ غُلَّتِی وَ بَرْدُ لَوْعَتِی وَ کَشْفُ کُرْبَتِی

داروى دردم و درمان بیمارى سینه‏ ام، و خنکاى آتشم قلبم، و برآمدن اندوهم تنها پیش توست،

فَکُنْ أَنِیسِی فِی وَحْشَتِی وَ مُقِیلَ عَثْرَتِی وَ غَافِرَ زَلَّتِی

پس در هنگام ترس همدمم باش، و لغزشم را نادیده گیر، و گناهم را بیامرز،

وَ قَابِلَ تَوْبَتِی وَ مُجِیبَ دَعْوَتِی وَ وَلِیَّ عِصْمَتِی وَ مُغْنِیَ فَاقَتِی

توبه ‏ام را بپذیر و دعایم را اجابت کن، و سرپرست زمامم و توانگرى گاه تهیدستى ‏ام باش،

وَ لا تَقْطَعْنِی عَنْکَ وَ لا تُبْعِدْنِی مِنْکَ یَا نَعِیمِی وَ جَنَّتِی وَ یَا دُنْیَایَ وَ آخِرَتِی [یَا أَرْحَمَ الرَّاحِمِینَ‏]

مرا از خود جدا مکن، و از خویشتن دورم مساز، اى نعمت و بهشت من، و اى دنیا و آخرتم، اى مهربان‏ترین مهربانان.