مناجات المحبین (دوستداران)

إِلَهِی مَنْ ذَا الَّذِی ذَاقَ حَلاوَةَ مَحَبَّتِکَ فَرَامَ مِنْکَ بَدَلا

خدایا کیست آن‏که شیرینى محبتت را چشید پس به جاى تو دیگرى را برگزید؟

وَ مَنْ ذَا الَّذِی أَنِسَ بِقُرْبِکَ فَابْتَغَى عَنْکَ حِوَلا

و کیست آن‏که با مقام قرب تو انس یافت‏ پس مایل به روى برتافتن از تو شد؟

إِلَهِی فَاجْعَلْنَا مِمَّنِ اصْطَفَیْتَهُ لِقُرْبِکَ وَ وِلایَتِکَ

خدایا، ما را از کسانى قرار ده که براى قرب و ولایتت برگزیدى، و براى دوستى

وَ أَخْلَصْتَهُ لِوُدِّکَ وَ مَحَبَّتِکَ وَ شَوَّقْتَهُ إِلَى لِقَائِکَ وَ رَضَّیْتَهُ بِقَضَائِکَ

و محبتت‏ خالص نمودى، و براى دیدارت مشتاق کردى، و به قضایت راضى ساختى،

وَ مَنَحْتَهُ بِالنَّظَرِ إِلَى وَجْهِکَ وَ حَبَوْتَهُ بِرِضَاکَ

و نعمت نگاه به جمالت را عطایش کردى، و به خشنودى ‏ات مخصوص گرداندى،

وَ أَعَذْتَهُ مِنْ هَجْرِکَ وَ قِلاکَ وَ بَوَّأْتَهُ مَقْعَدَ الصِّدْقِ فِی جِوَارِکَ

و از غم هجران و دورى‏ ات پناه دادى، و در جوارت در جایگاه راستى جاى‏ دادى،

وَ خَصَصْتَهُ بِمَعْرِفَتِکَ وَ أَهَّلْتَهُ لِعِبَادَتِکَ وَ هَیَّمْتَ قَلْبَهُ لِإِرَادَتِکَ

و به شناخت خود اختصاص دادى، و براى بندگى ‏ات سزاوار کردى، و به اراده‏ ات دلباخته فرمودى،

وَ اجْتَبَیْتَهُ لِمُشَاهَدَتِکَ، وَ أَخْلَیْتَ وَجْهَهُ لَکَ

و براى تماشاى جمالت برگزیدى، و رویش را براى خود از غیر پاک کردى،

وَ فَرَّغْتَ فُؤَادَهُ لِحُبِّکَ وَ رَغَّبْتَهُ فِیمَا عِنْدَکَ وَ أَلْهَمْتَهُ ذِکْرَکَ

و دلش را براى عشقت فارغ نمودى، و آن را به سوى آنچه نزد توست راغب فرمودى، و یادت را به او الهام کردى،

وَ أَوْزَعْتَهُ شُکْرَکَ وَ شَغَلْتَهُ بِطَاعَتِکَ وَ صَیَّرْتَهُ مِنْ صَالِحِی بَرِیَّتِکَ

و شکرت را نصیبش نمودى، و به طاعتت مشغول ساختى، و او را از بندگان‏ شایسته‏ ات گرداندى،

وَ اخْتَرْتَهُ لِمُنَاجَاتِکَ وَ قَطَعْتَ عَنْهُ کُلَّ شَیْ‏ءٍ یَقْطَعُهُ عَنْکَ

و براى راز و نیازت انتخاب کردى، و جدا کردى از او هرچه که او را از تو جدا مى ‏کند،

اللَّهُمَّ اجْعَلْنَا مِمَّنْ دَأْبُهُمُ الارْتِیَاحُ إِلَیْکَ وَ الْحَنِینُ وَ دَهْرُهُمُ الزَّفْرَةُ

خدایا ما را ما را از کسانى قرار ده که شیوه ‏هاشان آرام گرفتن به درگاه توست در حال زارى و روزگارشان آه و ناله است،

وَ الْأَنِینُ جِبَاهُهُمْ سَاجِدَةٌ لِعَظَمَتِکَ وَ عُیُونُهُمْ سَاهِرَةٌ فِی خِدْمَتِکَ

و پیشانى‏ شان در پیشگاه عظمتت بر سجده، و دیدگانشان در خدمتت بى‏ خواب گشته است،

وَ دُمُوعُهُمْ سَائِلَةٌ مِنْ خَشْیَتِکَ وَ قُلُوبُهُمْ مُتَعَلِّقَةٌ بِمَحَبَّتِکَ

و اشکشان از خشیت تو روان، و قلوبشان به عشقت آویخته

وَ أَفْئِدَتُهُمْ مُنْخَلِعَةٌ مِنْ مَهَابَتِکَ یَا مَنْ أَنْوَارُ قُدْسِهِ لِأَبْصَارِ

و دلهایشان از هیبتت از جا کنده است،اى آن‏که انوار قدسش براى دیدگان

مُحِبِّیهِ رَائِقَةٌ وَ سُبُحَاتُ وَجْهِهِ لِقُلُوبِ عَارِفِیهِ شَائِفَةٌ

عاشقانش جلوه ‏گر است و بزرگیهاى جمالش براى قلوب عارفانش دیدنى است،

یَا مُنَى قُلُوبِ الْمُشْتَاقِینَ وَ یَا غَایَةَ آمَالِ الْمُحِبِّینَ

اى آرمان دل مشتاقان، اى‏ نهایت آروزهاى عاشقان،

أَسْأَلُکَ حُبَّکَ وَ حُبَّ مَنْ یُحِبُّکَ وَ حُبَّ کُلِّ عَمَلٍ یُوصِلُنِی إِلَى قُرْبِکَ

از تو درخواست مى‏ کنم دوستى خودت را و دوستى آنان‏که تو را دوست دارند و دوستى هر کارى که مرا به میدان‏ قرب تو مى ‏رساند،

وَ أَنْ تَجْعَلَکَ أَحَبَّ إِلَیَّ مِمَّا سِوَاکَ وَ أَنْ تَجْعَلَ حُبِّی إِیَّاکَ قَائِدا إِلَى رِضْوَانِکَ

و اینکه خودت را نزد من محبوب‏تر از دیگران قرار دهى و عشقم را به وجودت راهبر به سوى خرسندى ‏ات بگردانى‏

وَ شَوْقِی إِلَیْکَ ذَائِدا عَنْ عِصْیَانِکَ وَ امْنُنْ بِالنَّظَرِ إِلَیْکَ عَلَیَّ

و شوقم را به حضرتت بازدارنده از نافرمانى ‏ات سازى، خدایا تماشاى زیبایى وجودت را بر من منّت گذار

وَ انْظُرْ بِعَیْنِ الْوُدِّ وَ الْعَطْفِ إِلَیَّ وَ لا تَصْرِفْ عَنِّی وَجْهَکَ

و به من به دیده عشق و عاطفه بنگر، و روى از من متاب،

وَ اجْعَلْنِی مِنْ أَهْلِ الْإِسْعَادِ وَ الْحِظْوَةِ [الْحُظْوَةِ] عِنْدَکَ یَا مُجِیبُ یَا أَرْحَمَ الرَّاحِمِینَ

و مرا نزد خود از اهل خوشبختى و بهره‏ مندى‏ قرار ده،از اجابت کننده، اى مهربان‏ترین مهربانان.