مناجات الزاهدین (پارسایان)
مناجات زاهدان | دعای خمسه عشر امام سجاد (ع) با ترجمه و صوتی
زمان تقریبی قرائت: 2 دقیقه | منبع: صحیفه سجادیه
إِلَهِی أَسْکَنْتَنَا دَارا حَفَرَتْ لَنَا حُفَرَ مَکْرِهَا
خدایا، ما را در خانهاى ساکن نموده اى که گودالهاى فریبش را براى ما آماده ساخته،
وَ عَلَّقَتْنَا بِأَیْدِی الْمَنَایَا فِی حَبَائِلِ غَدْرِهَا
و در شبکه هاى خیانتش به دستهاى مرگ آویخته،
فَإِلَیْکَ نَلْتَجِئُ مِنْ مَکَائِدِ خُدَعِهَا
از دامهاى فریبش به تو پناه مى آوریم،
وَ بِکَ نَعْتَصِمُ مِنَ الاغْتِرَارِ بِزَخَارِفِ زِینَتِهَا
و چنگ مى زنیم از مغرور شدن به زیورهاى آراسته اش به عنایت تو،
فَإِنَّهَا الْمُهْلِکَةُ طُلابَهَا
که این دنیا خواهندگانش را هلاک مى سازد،
الْمُتْلِفَةُ حُلالَهَا الْمَحْشُوَّةُ بِالْآفَاتِ الْمَشْحُونَةُ بِالنَّکَبَاتِ إِلَهِی فَزَهِّدْنَا فِیهَا
واردینش را نابود مى کند، آکنده به آفتهاست، انباشته از نکبتهاست، خدایا ما را به دنیا بى رغبت کن،
وَ سَلِّمْنَا مِنْهَا بِتَوْفِیقِکَ وَ عِصْمَتِکَ وَ انْزَعْ عَنَّا جَلابِیبَ مُخَالَفَتِکَ
و به توفیق و عصمتت ما را از آن سلامت بدار و جامه هاى مخالفت را از هستیمان برکن،
وَ تَوَلَّ أُمُورَنَا بِحُسْنِ کِفَایَتِکَ،
و با حسن کفایتت امرو ما را سرپرستى فرما،
وَ أَوْفِرْ مَزِیدَنَا مِنْ سَعَةِ رَحْمَتِکَ
و فزونى سهم ما را از رحمت گستردهات کامل گردان،
وَ أَجْمِلْ صِلاتِنَا مِنْ فَیْضِ مَوَاهِبِکَ وَ أَغْرِسْ فِی أَفْئِدَتِنَا أَشْجَارَ مَحَبَّتِکَ
و از چشمه سار مواهبت عطاى ما را نیکو گردان، و در سرزمین دلهاى ما درختان محبتت را بکار،
وَ أَتْمِمْ لَنَا أَنْوَارَ مَعْرِفَتِکَ وَ أَذِقْنَا حَلاوَةَ عَفْوِکَ وَ لَذَّةَ مَغْفِرَتِکَ
و انوار معرفتت را بر ما کامل کن، و شیرینى گذشت و لذّت آمرزشت را به ما بچشان،
وَ أَقْرِرْ أَعْیُنَنَا یَوْمَ لِقَائِکَ بِرُؤْیَتِکَ وَ أَخْرِجْ حُبَّ الدُّنْیَا مِنْ قُلُوبِنَا
و دیدگان ما را در جهان دیگر به دیدارت روشن فرما، و محبّت دنیا را از دل ما بیرون کن،
کَمَا فَعَلْتَ بِالصَّالِحِینَ مِنْ صَفْوَتِکَ وَ الْأَبْرَارِ مِنْ خَاصَّتِکَ
آنگونه که درباره نیکوکاران برگزیده ات و خاصان نیکوکردارت انجام دادى،
بِرَحْمَتِکَ یَا أَرْحَمَ الرَّاحِمِینَ وَ یَا أَکْرَمَ الْأَکْرَمِینَ
به حق مهربانى ات اى مهربانترین مهربانان و اى گرامى ترین گرامیان.
ملتمس دعای خیرتان
بحارالانوار، جلد 91، صفحه 152.