مناجات العارفین (عارفان)

 إِلَهِی قَصُرَتِ الْأَلْسُنُ عَنْ بُلُوغِ ثَنَائِکَ کَمَا یَلِیقُ بِجَلالِکَ

خداى زبان ها از اداى ثنایت آنچنان‏که شایسته عظمت توست کوتاه است،

وَ عَجَزَتِ الْعُقُولُ عَنْ إِدْرَاکِ کُنْهِ جَمَالِکَ

و خردها از درک ژرفاى جمالت‏ ناتوان است،

وَ انْحَسَرَتِ الْأَبْصَارُ دُونَ النَّظَرِ إِلَى سُبُحَاتِ وَجْهِکَ

و دیده ‏ها از تماشاى بزرگیهاى ذاتت درمانده است،

وَ لَمْ تَجْعَلْ لِلْخَلْقِ طَرِیقا إِلَى مَعْرِفَتِکَ إِلا بِالْعَجْزِ عَنْ مَعْرِفَتِکَ

براى خلق راهى‏ به سوى شناسایى ‏ات جز ناتوانى از شناخت قرار ندادى،

إِلَهِی فَاجْعَلْنَا مِنَ الَّذِینَ تَرَسَّخَتْ [تَوَشَّجَتْ‏] أَشْجَارُ الشَّوْقِ إِلَیْکَ فِی حَدَائِقِ صُدُورِهِمْ

خدایا ما را از کسانى قرار ده که شاخسارهاى‏ اشتیاق به سویت در بوستان هاى سینه‏ هایشان استوار و پابرجا شده است

وَ أَخَذَتْ لَوْعَةُ مَحَبَّتِکَ بِمَجَامِعِ قُلُوبِهِمْ

و سوز عشقت در کانون دلهایشان‏ برافروخته،

فَهُمْ إِلَى أَوْکَارِ الْأَفْکَارِ یَأْوُونَ وَ فِی رِیَاضِ الْقُرْبِ وَ الْمُکَاشَفَةِ یَرْتَعُونَ

از این روى به آشیانه اندیشه‏ هاى ولا جاى گیرند، و در گلستان قرب و مکاشفه ‏ات مى ‏گردند،

وَ مِنْ حِیَاضِ الْمَحَبَّةِ بِکَأْسِ الْمُلاطَفَةِ یَکْرَعُونَ،

و از حوض هاى محبّتت با جام ملاطفت مى‏ نوشند

وَ شَرَائِعَ الْمُصَافَاةِ یَرِدُونَ قَدْ کُشِفَ الْغِطَاءُ عَنْ أَبْصَارِهِمْ

و در کنار نهرهاى صفا وارد مى ‏شوند، درحالى‏ که پرده از دیدگانشان برداشته شده،

وَ انْجَلَتْ ظُلْمَةُ الرَّیْبِ عَنْ عَقَائِدِهِمْ وَ ضَمَائِرِهِمْ

و تاریکى دودلى از باورها و ضمایرشان زدوده گشته،

وَ انْتَفَتْ مُخَالَجَةُ الشَّکِّ عَنْ قُلُوبِهِمْ وَ سَرَائِرِهِمْ

و خلجان شک از دلها و باطنشان بیرون رفته،

وَ انْشَرَحَتْ بِتَحْقِیقِ الْمَعْرِفَةِ صُدُورُهُمْ

و سینه‏ هایشان با تحقّق معرفت گشوده شده،

وَ عَلَتْ لِسَبْقِ السَّعَادَةِ فِی الزَّهَادَةِ هِمَمُهُمْ وَ عَذُبَ فِی مَعِینِ الْمُعَامَلَةِ شِرْبُهُمْ

و همّتشان براى پیشى گرفتن در میدان خوشبختى بر اثر زهد بلندى گرفته، و نوشیدنشان در چشمه زلال کردار گوارا شده،

وَ طَابَ فِی مَجْلِسِ الْأُنْسِ سِرُّهُمْ وَ أَمِنَ فِی مَوْطِنِ الْمَخَافَةِ سِرْبُهُمْ

و باطنشان در مجلس انس پاکیزه گشته، و راهشان در جاى ترسناک ایمنى یافته،

وَ اطْمَأَنَّتْ بِالرُّجُوعِ إِلَى رَبِّ الْأَرْبَابِ أَنْفُسُهُمْ ،

و جانشان با رجوع به رب‏ الارباب اطمینان یافته،

وَ تَیَقَّنَتْ بِالْفَوْزِ وَ الْفَلاحِ أَرْوَاحُهُمْ وَ قَرَّتْ بِالنَّظَرِ إِلَى مَحْبُوبِهِمْ أَعْیُنُهُمْ

و ارواحشان به نیکبختى و رستگارى یقین یافته، و دردگانشان با نظر به محبوبشان روشنى‏ گرفته،

وَ اسْتَقَرَّ بِإِدْرَاکِ السُّؤْلِ وَ نَیْلِ الْمَأْمُولِ قَرَارُهُمْ

و آرامششان با دریافت خواهش و رسیدن به آرزو استقرار یافته،

وَ رَبِحَتْ فِی بَیْعِ الدُّنْیَا بِالْآخِرَةِ تِجَارَتُهُمْ

و تجارتشان در فروش دنیا به آخرت‏ سود بخش بوده،

إِلَهِی مَا أَلَذَّ خَوَاطِرَ الْإِلْهَامِ بِذِکْرِکَ عَلَى الْقُلُوبِ

خدایا چه لذّت‏بخش است در دلها خاطرات الهام گرفته از یادت،

وَ مَا أَحْلَى الْمَسِیرَ إِلَیْکَ بِالْأَوْهَامِ فِی مَسَالِکِ الْغُیُوبِ

و چقدر شیرین است‏ پویش به سوى تو با مرکب اندیشه‏ ها در راهه هاى غیب،

وَ مَا أَطْیَبَ طَعْمَ حُبِّکَ وَ مَا أَعْذَبَ شِرْبَ قُرْبِکَ

و طعم عشقت چه خوش، و شربت مقام قربت چقدر گوارا است،

فَأَعِذْنَا مِنْ طَرْدِکَ وَ إِبْعَادِکَ وَ اجْعَلْنَا مِنْ أَخَصِّ عَارِفِیکَ وَ أَصْلَحِ عِبَادِکَ

پس ما را از راندن و دور کردنت پناه ده، و از خاص‏ترین عارفانت و شایسته‏ ترین بندگانت‏

وَ أَصْدَقِ طَائِعِیکَ وَ أَخْلَصِ عُبَّادِکَ یَا عَظِیمُ یَا جَلِیلُ

و راستگوترین فرمانبرانت و خالص‏ ترین پرستندگانت قرار داده،اى بزرگ، اى باشکوه،

یَا کَرِیمُ یَا مُنِیلُ بِرَحْمَتِکَ وَ مَنِّکَ یَا أَرْحَمَ الرَّاحِمِینَ

اى گرامى، اى بخشنده، به مهربانى ‏ات‏ اى مهربان‏ترین مهربانان.