بدن مطهر امام حسین ع چند متر در زیر زمین قرار دارد؟
آقای مهاجری مدیر اجرای بازسازی حرم امام حسین ع در این باره چنین میگوید: در سال ۱۳۹۰ برای بررسی خاک و جنس آن، همراه با دستگاههای اسکن خاک و زمین به حرم امام حسین ع آمدیم و تا عمق ۳۵ متری زمین را بهصورت علمی مورد بررسی قرار دادیم؛ ولی قصد ما اسکنکردن عمق ۱۵ متری زمین بود. اما یک مشکلی وجود داشت و آن اسکننکردن دستگاهها بیشتر از عمق ۶ متری در محدوده ضریح بود. بعد از تعجب و سؤالات متفاوت متوجه شدیم که بدن مطهر حضرت سیدالشهدا (ع) در عمق بین ۶ تا ۷ متری زمین قرار دارد.
در کنار پیکر مطهر، مسئله محل دفن سر مبارک ایشان نیز از موضوعات مهم تاریخی است؛ برای اطلاعات بیشتر در این زمینه میتوانید مقاله محل دفن سر امام حسین (ع) را مطالعه کنید.
علت پر کردن سرداب قبر اصلی امام حسین ع
سید علاء احمد ضیاءالدین مسئول موزه آستان قدس حسینی در مورد گفت: تا سال ۱۳۳۰ شمسی، در زیر ضریح امام حسین ع، سردابی با فاصله ۷ متر از سطح زمین وجود داشت که قبر مطهر امام حسین (ع) آنجا قرار داشت، اما بهخاطر جمعشدن آب در سرداب و آسیبرساندن آن به قبر از آن سال به بعد سرداب را با خاک پر کردند.
علت فاصله بین قبر اصلی و قبر فعلی
در طول تاریخ، تخریب و بازسازیهای بسیاری در حرم صورتگرفته است و همین امر موجب شده است که سطح زمین بالا بیاید و قبر اصلی امام حسین ع چند متر پایینتر از سطح زمین قرار بگیرد و شاهد آن، پیدا شدن قطعات فلزی اکسید شده در زمان بازسازی و ساخت سرداب حرم امام حسین ع است که احتمال دادهاند که آنجا (سرداب)، زمین و محل جنگ در روز عاشورای ۶۱هق بوده است.
تاریخچه تخریبها و بازسازیهای حرم امام حسین (ع)
بارگاه شریف امام حسین (ع) در طول تاریخ بیش از ۱۴ قرن خود، فراز و نشیبهای فراوانی را پشت سر گذاشته است. این حرم مطهر بارها توسط حکام ستمگر و فرقهٔ وهابیت هدف تخریب، غارت و آتشسوزی قرار گرفت؛ اما هر بار به دست محبان و شیعیان اهلبیت (ع)، باشکوهتر و وسیعتر از گذشته بازسازی و نوسازی شد. همین تخریبها و ساختوسازهای متوالی، عامل اصلی بالا آمدن سطح زمین حرم نسبت به قبر اصلی است.
| دوره / سال تاریخی | حادثه و تخریب | اقدام و بازسازی |
| سال ۶۵ هجری قمری | . | نخستین بنای رسمی بر فراز قبر مطهر توسط مختار ثقفی ساخته شد که شامل یک گنبد و دو در بود. |
| دوران خلافت هارونالرشید (۱۹۳ ق) | به دستور هارونالرشید، بنای حرم و مساجد اطراف آن به طور کامل تخریب شد و درخت سدری که نشانهٔ قبر بود را قطع کردند. | پس از مرگ هارون، در دوره خلافت مأمون عباسی، بارگاه حسینی مجدداً بازسازی شد. |
| دوران متوکل عباسی (۲۳۲ تا ۲۴۷ ق) | متوکل ۴ بار دستور تخریب حرم را صادر کرد؛ زمین را شخم زدند، در آن آب بستند و زائران را مجازات کردند. | با روی کار آمدن مستنصر عباسی، تخریبها متوقف و حرم با سرعت بازسازی شد و گنبد جدیدی بنا گردید. |
| آل بویه (قرن چهارم هجری) | . | در دوره حکومت آل بویه، بهویژه عضدالدوله، حرم به شکل باشکوهی بازسازی شد، ضریح جدید قرار گرفت و رواقها گسترش یافتند. |
| سال ۴۰۷ هجری قمری | آتشسوزی بزرگی بر اثر افتادن شمع در حرم رخ داد که باعث تخریب بخشی از بنا و ضریح شد. | حسن بن فضل (وزیر آل بویه) اقدام به تجدید بنا و ساخت دیوار بزرگ و محکم اطراف حرم کرد. |
| دوران صفویه و قاجار | . | پادشاهان صفوی و قاجار بیشترین سهم را در کاشیکاری، طلاکاری گنبد، ساخت صحنهای جدید و اهدای ضریحهای نقره داشتند. |
| سال ۱۲۱۶ هجری قمری | حملهٔ وحشیانهٔ وهابیان به کربلا؛ آنها ضریح را شکستند، اموال حرم را غارت کردند و بیش از ۴۰۰۰ نفر را به شهادت رساندند. | به همت مردم، علما و پادشاه وقت قاجار (فتحعلیشاه)، خرابیها جبران و ضریح و گنبد مجدداً طلاکاری و نوسازی شد. |
| سال ۱۳۷۰ شمسی (۱۹۹۱ م) | انتفاضه شعبانیه؛ رژیم بعث عراق به فرماندهی داماد صدام با تانک و توپ به حرم حملهور شد و به گنبد و دیوارها آسیب جدی زد. | پس از سرکوب انتفاضه، رژیم صدام برای سرپوش گذاشتن بر جنایت خود، ناچار به تعمیر ظاهری خرابیهای گنبد و دیوارها شد. |
| دوران معاصر (ستاد بازسازی عتبات) | . | ساخت سردابهای جدید، مقاومسازی ستونهای اطراف ضریح، لاغرسازی ستونها و پروژهٔ بزرگ ترفیع (بالا بردن) گنبد مطهر. |
فاصله حرم امام حسین (ع) و حضرت ابوالفضل (ع)؛ راز تاریخی بینالحرمین
بر اساس منابع معتبر تاریخی و روایی، فاصله بین ضریح مطهر امام حسین (ع) و ضریح حضرت عباس (ع) حدود ۳۷۷ متر است. این مسافت که امروزه به «بینالحرمین» شهرت دارد، حامل یک حقیقت تاریخیِ مهم از نحوهٔ شهادت و دفن شهدای کربلاست:
- علت دفن حضرت عباس (ع) در محل شهادت: پیکر مطهر حضرت عباس (ع) پس از شهادت، به دلیل ضربات شدید دشمن پارهپاره شده بود. به دلیل همین وضعیت خاص جسمانی، امکان انتقال بدن مبارک ایشان به کنار قبر امام حسین (ع) و محل دفن سایر شهدا وجود نداشت؛ در نتیجه، قبیلهٔ بنیاسد ناچار شدند حضرت را در همان محل شهادتشان (در مسیر غاضریه) یعنی جایی که امروزه بارگاه مجلل ایشان قرار دارد، به خاک بسپارند.
- تشبیه به صفا و مروه: جالب است بدانید که برخی از زائران و مراجع، این فاصلهٔ ۳۷۷ متری را به مسافت بین دو کوه صفا و مروه در مکه مکرمه تشبیه کردهاند و بینالحرمین را محل استجابت دعا میدانند؛ البته این موضوع بیشتر یک شهرت معنوی در میان زائران است و آداب یا اعمال خاص و مجزایی در روایات برای آن ذکر نشده است.
